دادا: ئەزىزە، ئاناڭ ئىككىمىز سەن بىلەن بىر مۇھىم ئىش توغرىسىدا مەسلىھەتلەشمەكچى ئىدۇق.
ئوقۇتقۇچىلىرىڭ سېنىڭ تەبىئىي پەنلەردىن ئەڭ يۇقىرى نومۇر ئالغانلىقىڭنى ئېيتىپتۇ.
شۇڭا سېنىڭ تىببىي ئۇنىۋېرسىتېتتا ئوقۇشىڭنى ئويلىدۇق.
ئەزىزە: دادا، بىلىمەن، سىزلەر مېنى ئويلاپ شۇنداق دەۋاتىسىزلەر، بۇنى چۈشىنىمەن.
لېكىن مېنىڭ ئارزۇم مۇزىكا ئىنستىتۇتىدا دۇتار ۋە مۇقام ئۆگىنىش.
ئانا: قىزىم، مۇزىكىنىڭ ياخشى نەرسە ئىكەنلىكىنى ھېچكىم ئىنكار قىلمايدۇ.
بىراق مۇزىكا بىلەن جان باقالايدىغانلار ناھايىتى ئاز، بۇنى سەنمۇ بىلىسەن.
دوختۇر بولساڭ، ھەم ئۆزۈڭگە، ھەم باشقىلارغا پايدا يەتكۈزىسەن.
ئەزىزە: ئانا، مۇزىكىمۇ كىشىلەرگە پايدا يەتكۈزىدۇ.
مومام ئاغرىپ ياتقاندا، مەن ھەر كۈنى ئۇنىڭغا دۇتار چېلىپ بەرگەنىدىم، ئېسىڭىزدىمۇ؟
دوختۇرلارمۇ ئۇنىڭ كەيپىياتى ياخشىلانغانلىقىنى ئېيتقانىدى.
ئۇنىڭ ئۈستىگە، مۇقامنى كېيىنكى ئەۋلادلارغا يەتكۈزىدىغان ياشلارمۇ كېرەك ئەمەسمۇ؟
دادا: بۇ گەپلىرىڭ راست.
لېكىن ئەگەر مەن ياش ۋاقتىمدا ئۆز ئارزۇمغا ئەگەشكەن بولسام، بەلكىم بىز بۈگۈن بۇ ئۆيدە ئولتۇرمىغان بولاتتۇق.
مەنمۇ بىر چاغلاردا رەسسام بولۇشنى ئارزۇ قىلغانىدىم.
ئەزىزە: ئۇنداقتا، ئارزۇڭىزدىن ۋاز كەچكىنىڭىزگە ھازىر پۇشايمان قىلامسىز؟
دادا: بەزىدە ھەئە، بولۇپمۇ كونا رەسىملىرىمنى كۆرگىنىمدە.
ئانا: ئۇنداق بولسا، بىر يول تاپايلى.
ئەزىزە ئالدى بىلەن ئىككى ئۇنىۋېرسىتېتنىڭ ئىمتىھانىغا تەڭ تەييارلانسۇن، نەتىجە چىققاندىن كېيىن قايتا سۆزلىشەيلى.
ئەزىزە: ماقۇل، ئىككىسىگە پۈتۈن كۈچۈم بىلەن تەييارلىنىمەن.
دادا: مەن بولسام، ئىمتىھاندىن بۇرۇن سېنىڭ دۇتارىڭنى يەنە بىر قېتىم ئاڭلىغۇم بار.