ئابدۇرېھىم ئۆتكۈر يىگىرمىنچى ئەسىردىكى ئەڭ سۆيۈملۈك ئۇيغۇر شائىرلىرىنىڭ بىرى.
ئۇ 1923-يىلى قۇمۇلدا تۇغۇلغان بولۇپ، ياشلىق چېغىدىلا شېئىر يېزىشقا باشلىغان.
ياش شائىرنىڭ تۇنجى شېئىرلىرى گېزىتلەردە بېسىلىپ، كىتابخانلارنىڭ دىققىتىنى تارتقان.
ئۇ ئۆمرىنىڭ كۆپ قىسمىنى ئۈرۈمچىدە ئۆتكۈزۈپ، شېئىردىن باشقا رومان ۋە تەرجىمىلەر ئۈستىدىمۇ ئىشلىگەن.
ئۇنىڭ شېئىرلىرىدىكى ئەڭ داڭلىق ئوبرازلارنىڭ بىرى قۇملۇقتا ئاستا ئىلگىرىلەۋاتقان كارۋاندۇر.
كارۋان توختىماي ئالغا ماڭىدۇ، ئۇنىڭ ئارقىسىدا بولسا قۇم ئۈستىدە ئىزلار قالىدۇ.
كىتابخانلار بۇ ئوبرازنى ھەر خىل چۈشىنىدۇ.
بەزىلەر ئۈچۈن كارۋان ئادەمنىڭ ئۆمرىگە ئوخشايدۇ: ئادەم كېتىدۇ، لېكىن ئۇنىڭ قىلغان ياخشى ئىشلىرى ئىز بولۇپ قالىدۇ.
يەنە بەزىلەر ئۇنى ئاتا-بوۋىلاردىن قالغان بىلىم ۋە ئەنئەنىلەرنى ئەۋلادتىن ئەۋلادقا يەتكۈزۈشنىڭ سىمۋولى دەپ قارايدۇ.
ئۆتكۈرنىڭ تىلى ئاددىي كۆرۈنسىمۇ، ئۇنىڭدا چوڭقۇر مەنە ۋە يېقىملىق ئاھاڭ بار.
شۇڭا ئۇنىڭ مىسرالىرىنى بىر قېتىم ئاڭلىغان ئادەم ئۇلارنى ئاسانلا ئېسىدە ساقلاپ قالىدۇ.
بۈگۈنمۇ نۇرغۇن ئۇيغۇرلار ئۇنىڭ مىسرالىرىنى يادقا بىلىدۇ، ئۇلارنى ئولتۇرۇشلاردا ئوقۇيدۇ ۋە تېلېفون ئۇچۇرلىرىدا بىر-بىرىگە ئەۋەتىدۇ.
ياشلار بولسا ئۇنىڭ شېئىرلىرىنى ئوقۇپ، بوۋىلىرى سۆزلىگەن تىلنىڭ گۈزەللىكىنى ھېس قىلىدۇ.
ئۆتكۈر 1995-يىلى ئۈرۈمچىدە ۋاپات بولغان.
ئەگەر ئۇ بۈگۈن ھايات بولغان بولسا، بەلكىم ئۆز مىسرالىرىنىڭ ئوتتۇز يىلدىن كېيىنمۇ ئوقۇلۇۋاتقانلىقىنى كۆرۈپ خۇشال بولغان بولاتتى.
ئۇنىڭ ئۆزى خۇددى ئۆز شېئىرىدىكى كارۋاندەك ئۆتۈپ كەتتى، لېكىن ئۇ قالدۇرغان ئىز ھېلىھەم ئۆچمىدى.