قەدىرلىك گۈلنارە،
بۇ خەتنى ساڭا يىگىرمە يىلدىن كېيىن، ۋاشىنگتوندىكى ئۆيۈمنىڭ ئاشخانىسىدا ئولتۇرۇپ يېزىۋاتىمەن.
سەن ھازىر ئايروپورتتا تۇرۇۋاتىسەن: قولۇڭدا ئىككى چامادان، كۆڭلۈڭدە چوڭ بىر قورقۇنچ.
ساڭا ئېيتماقچى بولغان بىرىنچى گېپىم: ئالدىرىما.
ئىنگلىز تىلىڭ تېز ياخشىلانمايدۇ، دەرسلەردە بەزىدە ھېچنېمە چۈشەنمەي ئولتۇرىسەن.
ئەگەر مەن ئۇ چاغدا ھەر بىر خاتالىقىم ئۈچۈن ئۆزۈمنى ئەيىبلىمىگەن بولسام، ئۆگىنىش ماڭا بۇنچە ئېغىر كەلمىگەن بولاتتى.
ئىككىنچى گېپىم دوستلۇق ھەققىدە.
بىرىنچى يىلى يېنىڭدا ئولتۇرىدىغان پېرۇلۇق تارتىنچاق قىز مارىيا كېيىن سېنىڭ ئەڭ يېقىن دوستۇڭ بولۇپ قالىدۇ.
ئۇنىڭغا بىرىنچى بولۇپ سالام قىلىشتىن قورقما.
سىلەر كۇتۇپخانىدا بىللە كېچىلەپ ئوقۇپ، بىر-بىرىڭلارغا ئۆز تىلىڭلارنى ئۆگىتىسىلەر.
ئۈچىنچى، ئەڭ مۇھىم گېپىم: تىلىڭنى ساقلا.
بىر چاغلاردا سەن «بۇ يەردە ئۇيغۇرچە كىمگە كېرەك؟» دەپ ئويلاپ، ئانا تىلىڭدا كىتاب ئوقۇشنى تاشلاپ قويىسەن.
كېيىن قىزىڭ تۇغۇلۇپ، ئۇنىڭغا ئۆز تىلىڭدا چۆچەك ئېيتىپ بەرمەكچى بولغىنىڭدا، نۇرغۇن سۆزلەرنى ئۇنتۇپ قالغانلىقىڭنى بىلىپ ھەيران قالىسەن.
شۇ چاغدا ئانام تېلېفوندا: «تىل بۇلاققا ئوخشايدۇ، ئىشلەتمىسەڭ قۇرۇپ قالىدۇ» دەيدۇ.
ئۇنىڭ گېپى توغرا: مەن ھازىر ھەر كەچ قىزىم بىلەن ئۇيغۇرچە كىتاب ئوقۇيمەن، ئۇ بولسا مەندىن يېڭى سۆزلەرنى سورايدۇ.
ئەگەر سەن تىلىڭنى ھېچ تاشلىمىساڭ، بۇ ئىش ساڭا تېخىمۇ ئاسان بولىدۇ.
ئۆزۈڭگە ئىشەن، ھەممە ئىش ئۆز ۋاقتىدا ئورنىغا چۈشىدۇ.
سېنى ھەممىدىن ياخشى چۈشىنىدىغان، يىگىرمە يىلدىن كېيىنكى ئۆزۈڭ.