كارىز قېزىش ئۇزۇن ۋاقىت ۋە كۆپ تەجرىبە تەلەپ قىلىدىغان ئىش.
ئالدى بىلەن تەجرىبىلىك كارىزچى تاغ ئېتىكىدە يەر ئاستى سۈيى بار جاينى ئىزدەيدۇ.
شۇ يەردە تۇنجى قۇدۇقنى قازىدۇ، بۇ قۇدۇق كارىزنىڭ بېشى بولىدۇ.
ئاندىن ئۇ يەردىن ئېتىزلارغىچە ھەر يىگىرمە-ئوتتۇز مېتردا بىر تىك قۇدۇق قېزىلىدۇ.
يۇقىرىدىن قارىغاندا، بۇ قۇدۇقلار قۇملۇقتا تىزىلغان مارجانغا ئوخشايدۇ.
ئىشچىلار قۇدۇقلارنىڭ تېگىدە يەر ئاستى ئۆستىڭىنى قېزىپ، ئۇلارنى بىر-بىرىگە تۇتاشتۇرىدۇ.
قۇدۇقلار ئارقىلىق يەر ئاستىغا ھاۋا ۋە يورۇقلۇق كىرىدۇ، قېزىلغان تۇپراقمۇ سىرتقا چىقىرىلىدۇ.
ئۆستەڭنىڭ ئەڭ مۇھىم يېرى ئۇنىڭ يانتۇلۇقى.
ئەگەر ئۇ بەك تىك بولسا، تېز ئاققان سۇ ئۆستەڭنى بۇزۇۋېتىدۇ؛ ئەگەر تۈز بولسا، سۇ ئاقمايدۇ.
يەر ئۈستىدىكى ئوچۇق ئۆستەڭدە سۇنىڭ كۆپ قىسمى ئىسسىقتا ۋە شامالدا پارغا ئايلىنىپ كېتىدۇ.
ئەمما يەر ئاستىغا قۇياش نۇرى چۈشمىگەچكە ۋە ھاۋا سالقىن بولغاچقا، سۇ ئاز يوقىلىدۇ.
ھەر يىلى كارىزنىڭ ئىچىگە لاي ۋە قۇم يىغىلىدۇ، بەزىدە تامى ئۆرۈلۈپ چۈشىدۇ.
شۇڭا ئەتىيازدا كارىز سۈيىنى ئىشلىتىدىغان ئائىلىلەر يىغىلىپ، ئۇنى بىرلىكتە تازىلايدۇ ۋە رېمونت قىلىدۇ.
ئەرلەر قۇدۇققا چۈشۈپ لاينى چېلەكلەرگە تولدۇرىدۇ، ئۈستىدىكىلەر چېلەكلەرنى ئارغامچا بىلەن تارتىپ چىقىرىدۇ.