15-ئىيۇل، شەنبە.
ياز تەتىلىدە ھاممامنىڭ تۇرپاندىكى مېۋە دۇكىنىدا ئىشلەۋاتىمەن.
ئىش ئاسان ئەمەس، چۈنكى تۇرپاننىڭ يازى ئىنتايىن ئىسسىق.
بۇ يىل ئۈزۈم بەك ياخشى پىشقاچقا، ئەتىگەندىن كەچكىچە خېرىدار ئۈزۈلمەيدۇ.
مەن ئۈزۈمنى تارازىدا تارتىپ، پۇلىنى ئالىمەن.
لېكىن ھەر كۈنى چۈشتە كېلىدىغان بىر ئاكا بار.
ئۇ ھەر قېتىم ئۈزۈمنى بىر-بىرلەپ تاللايدۇ، باھاسىنى سورايدۇ، ئاندىن «بەك قىممەت ئىكەن» دەپ قاشلىرىنى تۈرىدۇ.
تۈنۈگۈن ئۇ يېرىم سائەت تاللاپ، ئاخىرى پەقەت يېرىم كىلو ئالدى.
مېنىڭ ئاچچىقىم كەلگەنىدى، لېكىن ھاممام: «سەۋر قىل، قىزىم، ھەر بىر خېرىدارنىڭ ئۆز سەۋەبى بولىدۇ» دېدى.
22-ئىيۇل، شەنبە.
بۈگۈن ھېلىقى ئاكا يەنە كەلدى.
بۇ قېتىم مەن ئاچچىقلانماي، ئۇنىڭغا ئەڭ تاتلىق ئۈزۈمنى تېتىپ بېقىشقا بەردىم.
ئۇ كۈلۈمسىرەپ: «ئايالىم ئاغرىپ قالغاچقا، ئۇنىڭغا ئەڭ تاتلىق ئۈزۈمنى ئاپىرىپ بېرەي دەپ تاللايمەن» دېدى.
مەن ئۇ ئاكىنى خاتا چۈشەنگەنىكەنمەن.
ئەمدى ئۇ كەلگەندە، ئۇنىڭغا ئۈزۈمنى ئۆزۈم تاللاپ بېرىمەن.
ھاممام ماڭا: «سەۋرچان ساتقۇچى بولۇپ قاپسەن» دەپ كۈلدى.