مېنىڭ ئىسمىم ياسىن، ئون ئالتە ياشتىمەن، ۋاشىنگتوندا تۇرىمەن.
ئۆيدە ئاتا-ئانام ماڭا ئۇيغۇرچە سۆزلەيدۇ، مەن بولسا ئۇلارغا ئىنگلىزچە جاۋاب بېرىمەن.
ئۆتكەن يازدا بوۋام ئالمۇتىدىن بىزنى يوقلاپ كەلدى.
بوۋام ئىنگلىزچە بىلمىگەچكە، ئۇنىڭ بىلەن ئۇيغۇرچە سۆزلىشىشكە توغرا كەلدى.
بىرىنچى كۈنى ئۇ مەندىن مەكتىپىمنى سورىغاندا، مەن ھەممىنى چۈشەندىم، لېكىن جاۋاب بەرگىلى سۆز تاپالمىدىم.
شۇ چاغدا بىلدىم: مەن ئۇيغۇرچىنى چۈشىنىدىكەنمەن، لېكىن ياخشى سۆزلىيەلمەيدىكەنمەن.
ئاخشىمى مەن بىر قارارغا كەلدىم: ياز بويى بوۋام بىلەن پەقەت ئۇيغۇرچە سۆزلىشىمەن.
دەسلەپتە بەك تەس بولدى، چۈنكى ھەر بىر جۈملىدە خاتالىشاتتىم.
بىر كۈنى مەن بوۋامغا: «بوۋا، سەن چاي ئىچەمسەن؟» دەپ سورىدىم.
بوۋام كۈلۈپ كېتىپ: «بالام، چوڭلارغا سىز دەيمىز» دېدى.
ئۇ مەن خاتالاشقاندا مېنى ھەرگىز ئەيىبلىمەي، توغرىسىنى ئاستا تەكرارلاپ بېرەتتى.
كەچلىرى ھويلىدا ئولتۇرۇپ، ئۇنىڭ ياشلىقىدىكى ھېكايىلىرىنى ئاڭلايتتىم، ئاندىن ئۆزۈم ئۇنىڭغا مەكتەپتىكى ئىشلارنى سۆزلەپ بېرەتتىم.
ياز ئاخىرلاشقاندا، مەن ئۇنىڭ بىلەن بىر سائەتچە توختىماي پاراڭ قىلالايدىغان بولغانىدىم.
بوۋام ئالمۇتىغا قايتىپ كېتىش ئالدىدا ماڭا: «ئۇيغۇرچەڭ خېلى ياخشى بولۇپ قاپتۇ» دېدى.
ئەمدى ئاتا-ئانام بىلەنمۇ ئۇيغۇرچە سۆزلىشىمەن، خاتالاشسام، ئۇلار تۈزىتىپ قويىدۇ.