گۈلنار ئالمۇتىدىكى بىر كۇتۇپخانىدا ئىختىيارىي خىزمەت قىلىدۇ.
ھەر پەيشەنبە چۈشتىن كېيىن ئۇ كىچىك بالىلارغا ئۇيغۇرچە چۆچەك ئوقۇپ بېرىدۇ.
بالىلار گىلەمنىڭ ئۈستىدە چەمبەر بولۇپ ئولتۇرۇپ، ئۇنى ئاڭلايدۇ.
بىر كۈنى ئەكبەر ئىسىملىك ئالتە ياشلىق بىر بالا ئانىسى بىلەن كەلدى.
ئۇ بەك تارتىنچاق بولۇپ، ئەڭ ئارقىدا ئولتۇرۇپ، ھېچكىم بىلەن گەپ قىلمىدى.
ئانىسى گۈلنارغا: «ئۇ ئۆيدە كۆپ گەپ قىلىدۇ، لېكىن يات ئادەملەرنىڭ ئالدىدا جىمىپ قالىدۇ» دېدى.
كېيىنكى ھەپتىلەردە ئەكبەر يەنە كەلدى، لېكىن يەنىلا ئارقىدا ئولتۇردى.
گۈلنار ئۇنىڭ ھەر قېتىم ئەپەندى توغرىسىدىكى كىتابقا قاراپ ئولتۇرغانلىقىنى بايقىدى.
بىر كۈنى بالىلار كەتكەندىن كېيىن، ئۇ شۇ كىتابنى ئەكبەرگە ئۆيگە ئېلىپ كېتىشكە بەردى.
ئۇ: «ئۇنى ئاپاڭ بىلەن ئوقۇغىن» دېدى.
كېيىنكى ھەپتە ئەكبەر ئالدىنقى قاتاردا ئولتۇردى.
چۆچەك تۈگىگەندىن كېيىن، ئۇ ئورنىدىن تۇرۇپ، گۈلنارنىڭ يېنىغا كەلدى.
ئاندىن قولىدىكى كىتابنى ئېچىپ، ئاستا-ئاستا ئوقۇشقا باشلىدى: «بىر كۈنى ئەپەندى ئېشىكىگە مىنىپ بازارغا بېرىپتۇ…»
ئۇ بىر-ئىككى يەردە توختاپ قالدى، لېكىن گۈلنار ئۇنى سەۋرچانلىق بىلەن ساقلىدى.
ئۇ ئوقۇپ بولغاندا، ھەممەيلەن ئۇنىڭغا چاۋاك چالدى.
شۇ كۈندىن باشلاپ، ھەر پەيشەنبە ئەكبەرمۇ گۈلنارغا بىر چۆچەك ئوقۇپ بېرىدىغان بولدى.