ئەركىن ئون توققۇز ياشقا كىرگەندە، ئۈرۈمچىدىكى بىر ماشىنا ھەيدەش مەكتىپىگە تىزىملاتتى.
ئۇنىڭ ئوقۇتقۇچىسى قاسىم ئاكا ئاز سۆزلەيدىغان، ئەمما ناھايىتى سەۋرچان ئادەم ئىدى.
دەسلەپكى دەرسلەردە ئەركىن چوڭ يولدا ھەيدىگەندە ئانچە قورقمىدى.
لېكىن ماشىنىنى توختىتىپ قويۇش، بولۇپمۇ ئىككى ماشىنىنىڭ ئارىسىغا كەينىچە كىرگۈزۈش ئۇنىڭ ئۈچۈن ئەڭ تەس ئىش ئىدى.
ھەر قېتىم رولنى بۇرىغاندا قوللىرى تەرلەپ كېتەتتى.
ئىمتىھان كۈنى ئۇ بەك جىددىيلىشىپ كەتكەچكە، ماشىنىنى ئارقىدىكى سىزىقنىڭ ئۈستىگە توختىتىپ قويدى.
ئىمتىھان ئالغۇچى بېشىنى چايقاپ: «بۈگۈن بولمىدى، كېيىنكى قېتىم يەنە كېلىڭ» دېدى.
ئەركىن ئۆيگە خاپا بولۇپ قايتتى، ھەتتا كەچلىك تاماقمۇ يېمىدى.
دادىسى ئۇنىڭ يېنىغا كېلىپ: «مەنمۇ تۇنجى ئىمتىھاندىن ئۆتەلمىگەنىدىم» دەپ كۈلدى.
ئەتىسىدىن باشلاپ، دادىسى ئۇنى ھەر كۈنى كەچتە بازارنىڭ يېنىدىكى قۇرۇق مەيدانغا ئاپىرىدىغان بولدى.
ئۇلار ئىككى قۇتىنى ماشىنىلارنىڭ ئورنىغا قويۇپ، ئارىسىغا قايتا-قايتا كىرىشنى مەشىق قىلدى.
ئىككى ھەپتىدىن كېيىن ئەركىن ئىككىنچى قېتىم ئىمتىھانغا قاتناشتى.
بۇ قېتىم ئۇ چوڭقۇر نەپەس ئېلىپ، ئاستا ھەيدىدى ۋە ماشىنىنى دەل ئىككى سىزىقنىڭ ئوتتۇرىسىغا توختاتتى.
ئىمتىھان ئالغۇچى كۈلۈمسىرەپ: «ئۆتتىڭىز، مۇبارەك بولسۇن!» دېدى.
شۇ كۈنى ئەركىن ئۆيگە كەلگەندە، ئالدى بىلەن دادىسىنى قۇچاقلىدى.