ئىستانبۇلنىڭ زەيتىنبۇرنۇ رايونىدا ئۇيغۇرلار كۆپ ئولتۇراقلاشقان بىر مەھەللە بار.
بۇ مەھەللىگە كىرگەندە، ئالدى بىلەن ئىسسىق ناننىڭ پۇرىقى كېلىدۇ.
كوچىنىڭ بېشىدىكى ناۋايخانىدا ئىككى ئاكا تونۇردا نان ياقىدۇ.
تونۇر لايدىن ياسالغان چوڭ ئوچاق بولۇپ، ئۇنىڭ ئىچى ناھايىتى ئىسسىق بولىدۇ.
ناۋايلار خېمىرنى تونۇرنىڭ تېمىغا چاپلاپ قويىدۇ، نان بىر نەچچە مىنۇتتا پىشىپ چىقىدۇ.
ئۇنىڭ يېنىدا لەغمەن ئاشخانىسى بار.
ئاشپەز لەغمەننى قولدا سوزۇپ، ئۈستىگە گۆش ۋە كۆكتاتتىن ئېتىلگەن سەي قۇيىدۇ.
تۈرك خېرىدارلارمۇ بۇ يەرگە لەغمەن يېگىلى كېلىدۇ.
كوچىنىڭ ئوتتۇرىسىدا دوپپا ساتىدىغان كىچىككىنە بىر دۇكان بار.
دۇكاندار ئاچا ھەر خىل دوپپىلارنى تامغا ئېسىپ قويغان.
ئۇلارنىڭ ئىچىدە قارا-ئاق بادام دوپپا ئەڭ كۆپ سېتىلىدۇ.
شەنبە كۈنى ئەتىگەندە بۇ كوچا بالىلار بىلەن تولىدۇ.
ئۇلار سومكىلىرىنى يۈدۈپ، ئۇيغۇر تىلى ۋە ئۇسسۇل ئۆگىنىش ئۈچۈن شەنبە كۈنلىرى ئېچىلىدىغان مەكتەپكە ماڭىدۇ.
دەرستىن كېيىن ئاتا-ئانىلار ئۇلارنى ناۋايخانىنىڭ ئالدىدا كۈتۈپ تۇرىدۇ.
بالىلار ئىسسىق نان يېگەچ، ئۆيگە قايتىدۇ.
بۇ مەھەللىدە يۈرگەندە، ئۆزۈڭنى قەشقەرنىڭ بىر كوچىسىدا يۈرگەندەك ھېس قىلىسەن.