12-ئاۋغۇست، پەيشەنبە.
ئەتە نەۋرە ئاكام ئەركىننىڭ تويى بولىدۇ.
بىر ھەپتىدىن بۇيان ئۆيىمىز مېھمانغا تولۇپ كەتتى.
چوڭ ھاممام ئىستانبۇلدىن، تاغام ئامستېردامدىن، نەۋرە سىڭلىم بولسا تورونتودىن ئۇچۇپ كەلدى.
بەزىلەر بىر-بىرىنى ئون يىلدىن بېرى كۆرمىگەنىدى، شۇڭا ئايرودرومدا يىغلىشىپ كۆرۈشتۇق.
ئۈچ كۈندىن بېرى ھەممىمىز تاماق ئېتىش بىلەن ئاۋارە.
مومام بىزگە سامسا تۈگۈشنى ئۆگەتتى، دادام بىلەن تاغام بولسا ھويلىدا چوڭ قازانلارنى تەييارلىدى.
ئاڭلىسام، ئەتە ئەتىگەنكى ئاشقا ئۈچ يۈز مېھمان كېلىدىكەن.
14-ئاۋغۇست، شەنبە.
تۈنۈگۈن توي كۈنى ئىدى، بۈگۈن بولسا ھېرىپ كەتكەچكە، چۈشكىچە ئۇخلاپ قاپتىمەن.
كەچتە توي چوڭ بىر زالدا داۋاملاشتى.
سازەندىلەر ئۇيغۇرچە، قازاقچە ۋە تۈركچە ناخشىلارنى ئېيتىپ، ھەممەيلەننى ئۇسسۇلغا تەكلىپ قىلدى.
ھەتتا يەتمىش ياشلىق بوۋاممۇ ئورنىدىن تۇرۇپ، ئۇسسۇل ئوينىدى.
نەۋرە سىڭلىم ئۇيغۇرچىنى ئانچە ياخشى بىلمىسىمۇ، ناخشىلارنىڭ ھەممىسىگە قوشۇلۇپ ئېيتتى.
بىز كېچە سائەت ئىككىگىچە ئۇسسۇل ئويناپ، ئاندىن ئۆيگە قايتتۇق.
ئەتە مېھمانلار ئۆز يۇرتلىرىغا قايتىپ كېتىدۇ، ئۆيىمىز جىمجىت بولۇپ قالىدۇ.
لېكىن مەن ھەر خىل دۆلەتلەردىن كەلگەن ئۇرۇق-تۇغقانلار بىلەن بىر داستىخاندا ئولتۇرغان كۈنلىرىمىزنى ھەرگىز ئۇنتۇمايمەن.