ئىليار ئون ئىككى ياشتا.
ئۇ ئائىلىسى بىلەن ئامستېردامدا تۇرىدۇ.
دۈشەنبىدىن جۈمەگىچە ئۇ ئۆيىگە يېقىن بىر مەكتەپكە بارىدۇ.
شەنبە كۈنى بولسا ئۇيغۇر مەكتىپىگە بارىدۇ.
بۇ مەكتەپ يىراق، شۇڭا دادىسى ئۇنى ماشىنىدا ئاپىرىپ قويىدۇ.
سىنىپتا ئون بەش بالا بار.
ئۇلار ئۇيغۇرچە سۆزلىيەلەيدۇ، ئەمما ياخشى ئوقۇيالمايدۇ ۋە يازالمايدۇ.
ئىليار ئۈچۈن ئېلىپبە ناھايىتى قىيىن.
ھەرپلەر سۆزنىڭ بېشىدا، ئوتتۇرىسىدا ۋە ئاخىرىدا باشقىچە يېزىلىدۇ.
لېكىن ئىليار مەكتەپتىكى ناخشىلارنى بەك ياخشى كۆرىدۇ.
ئوقۇتقۇچى دۇتار چالىدۇ، بالىلار ناخشا ئېيتىدۇ.
ئىليار ئىلگىرى ئۇيغۇرچە ناخشا بىلمەيتتى، ھازىر بەش ناخشا ئېيتالايدۇ.
ئۇنىڭ مەكتەپتە يېڭى دوستلىرىمۇ بار.
ئۇلارنىڭ بەزىلىرى ئالمۇتىدىن، بەزىلىرى ئىستانبۇلدىن كۆچۈپ كەلگەن.
دەرستىن كېيىن ئۇلار ھويلىدا پۇتبول ئوينايدۇ.
ئىليار: «شەنبە ھەپتىنىڭ ئەڭ ياخشى كۈنى» دەيدۇ.