شۆھرەت ئون ئىككى ياشتا.
ئۇ ۋېلسىپىت ئالماقچى ئىدى، ئەمما ۋېلسىپىت قىممەت ئىدى.
شۇڭا ئۇ يانچۇق پۇلىنى يىغىشقا باشلىدى.
ئىلگىرى ئۇ ھەر كۈنى مەكتەپتە كەمپۈت ئالاتتى.
ئەمدى ئۇ پۇلىنىڭ ھەممىسىنى قۇتىغا سالاتتى.
ئالتە ئايدىن كېيىن قۇتىدا يېتەرلىك پۇل يىغىلدى.
شۆھرەت دادىسى بىلەن دۇكانغا بېرىپ، كۆك رەڭلىك ۋېلسىپىت ئالدى.
ئۇ ھەر كۈنى كەچتە ۋېلسىپىت مىنىپ، مەھەللىنى ئايلىناتتى.
يەتتە ياشلىق سىڭلىسى نىگار: «ئاكا، ماڭىمۇ ئۆگىتىپ قويغىن!» دېدى.
شۆھرەت ئاۋۋال يېڭى ۋېلسىپىتى ئۈچۈن ئەنسىرىدى، ئەمما ماقۇل بولدى.
ئۇ ۋېلسىپىتنىڭ كەينىنى تۇتۇپ، سىڭلىسىنىڭ يېنىدا يۈگۈردى.
بىرىنچى كۈنى نىگار ئىككى قېتىم يىقىلدى، ئەمما يىغلىمىدى.
ئۈچىنچى كۈنى شۆھرەت ئاستا قولىنى قويۇۋەتتى.
نىگار يالغۇز ئون مېتر ماڭدى!
ئۇ «مەن قىلالايمەن!» دەپ ۋارقىرىدى.
شۆھرەت ۋېلسىپىت ئالغان كۈندىنمۇ خۇشال بولدى.