بىر يەكشەنبە كۈنى مومىسى مىھرايغا: «كەل، بۈگۈن ساڭا لەغمەن سوزۇشنى ئۆگىتەي» دېدى.
ئاۋۋال ئۇن، سۇ ۋە ئازراق تۇز بىلەن خېمىر يۇغۇردى.
مومىسى: «خېمىر يۇمشاق بولسا، لەغمەن ئوبدان سوزۇلىدۇ» دېدى.
ئاندىن خېمىرنى يېپىپ، يېرىم سائەت قويۇپ قويدى.
كېيىن مومىسى خېمىرنى بارماقتەك توم قىلىپ سوزدى ۋە ئۈستىگە ماي سۈركىدى.
ئاخىرىدا مومىسى لەغمەننى ئىككى قولى بىلەن ئاستا سوزدى.
ئاندىن ئۈستەلگە ئۇرۇپ، يەنە سوزدى.
لەغمەن ئۇزۇن ۋە ئىنچىكە بولدى.
مىھرايمۇ سوزۇپ باقتى.
ئەمما ئۇ بەك تېز سوزدى، لەغمەن ئۈزۈلۈپ كەتتى.
مىھراي خاپا بولۇپ: «مەن قىلالمايمەن!» دېدى.
مومىسى قاقاقلاپ كۈلدى: «كىچىك ۋاقتىمدا مېنىڭ لەغمىنىممۇ ئۈزۈلۈپ كېتەتتى.»
ئاندىن مىھراينىڭ قوللىرىنى تۇتۇپ، بىللە ئاستا سوزدى.
بۇ قېتىم لەغمەن ئۈزۈلمىدى!
كەچتە پۈتۈن ئائىلە مىھراي سوزغان لەغمەننى يېدى.