20-ئىيۇل
بۈگۈن ئاتا-ئانام ۋە ئىنىم بىلەن تەڭرى كۆلىگە باردۇق.
كۆل تەڭرىتاغدا، ئۈرۈمچىدىن ئانچە يىراق ئەمەس.
يولدا ئېگىز تاغلارنى ۋە يېشىل قارىغايلارنى كۆردۇق.
كۆلنىڭ سۈيى ناھايىتى سۈزۈك ۋە كۆك ئىدى.
ئاۋۋال كېمىگە ئولتۇرۇپ، كۆلنى ئايلاندۇق.
ئىنىم قولىنى سۇغا سېلىپ باقتى.
ئۇ: «ۋاي، قولۇم توڭلاپ كەتتى!» دېدى.
دادام: «يازدىمۇ بۇ كۆلنىڭ سۈيى سوغۇق بولىدۇ» دېدى.
ئاندىن مەن تۇنجى قېتىم ئات مىندىم، شۇڭا بىر ئاز قورقتۇم.
ئەمما ئات ناھايىتى ئاستا ماڭدى، مەن تېزلا ئۆگىنىۋالدىم.
چۈشتە ئوتلاقتا داستىخان سېلىپ، تاماق يېدۇق.
داستىخاندا ئاپام پىشۇرغان سامسا، تاۋۇز ۋە ئىسسىق چاي بار ئىدى.
تاغدا ھاۋا شەھەردىكىدىن سالقىنراق ئىدى.
كەچتە ھەممىمىز ھېرىپ كەتتۇق، ئەمما ناھايىتى خۇشال ئىدۇق.
كېلەر يىلىمۇ يەنە بارغۇم بار!