ئۆتكەن يەكشەنبە كەچتە دىلنۇر ئاپىسى بىلەن مۇقام كونسېرتىغا باردى.
سەھنىدە ئون نەچچە سازەندە ئولتۇراتتى.
ئۇلارنىڭ قولىدا دۇتار، راۋاب ۋە داپ بار ئىدى.
سازەندىلەر بىرلىكتە چېلىشقا باشلىدى.
ئاندىن بىر ناخشىچى ئېگىز ئاۋاز بىلەن ناخشا ئېيتتى.
ناخشا ناھايىتى ئۇزۇن ئىدى.
دىلنۇر ئاپىسىدىن پىچىرلاپ سورىدى: «ئاپا، بۇ ناخشا قاچان تۈگەيدۇ؟»
ئاپىسى كۈلۈمسىرەپ: «بۇ بىر ناخشا ئەمەس، بىر مۇقام» دېدى.
ھەر بىر مۇقامنىڭ ئۈچ چوڭ قىسمى بار: چوڭ نەغمە، داستان ۋە مەشرەپ.
ئاپىسى: «ھازىر ئۇلار چوڭ نەغمىنى ئېيتىۋاتىدۇ» دېدى.
ئاخىرىدا مەشرەپ باشلاندى، مۇزىكا تېزلىشىپ كەتتى.
بەزى ئادەملەر چاۋاك چېلىپ، ئۇسسۇل ئوينىدى.
يولدا دىلنۇر ئاپىسىدىن سورىدى: «كېلەر قېتىممۇ مېنى ئېلىپ بارامسىز؟»