نۇرگۈل ئون ياشتا، ئۇ ئويناشنى بەك ياخشى كۆرىدۇ.
بىر كۈنى چۈشتىن كېيىن ئۇ دوستلىرى بىلەن مەكتەپ ھويلىسىدا ئارغامچا سەكرەۋاتاتتى.
تۇيۇقسىز ئۇنىڭ پۇتى ئارغامچىغا ئىلىنىپ، يىقىلىپ چۈشتى.
ئۇنىڭ ئوڭ قولى قاتتىق ئاغرىدى.
مۇئەللىمى ئۇنى دەرھال دوختۇرخانىغا ئېلىپ باردى.
دوختۇر ئۇنىڭ قولىنى رېنتگېندا كۆردى.
ئاندىن دوختۇر: «قولۇڭ سۇنغان، ئەمما قورقما» دېدى.
ئۇ يەنە: «گىپسىلىساق، ئالتە ھەپتىدە ساقىيىپ كېتىدۇ» دېدى.
ئەتىسى نۇرگۈل ئاق گىپس بىلەن مەكتەپكە باردى.
ئۇ ئوڭ قولى بىلەن يازالمايتتى، شۇڭا سول قولى بىلەن يازدى.
تەنەپپۇستا دوستلىرى ئۇنىڭ ئەتراپىغا يىغىلدى.
ھەممەيلەن ئۇنىڭ گىپسىغا ئۆز ئىسمىنى يازدى.
بىرى گۈل سىزدى، يەنە بىرى قۇياش سىزدى.
ئەڭ يېقىن دوستى مايسە «تېزراق ساقىيىپ كەت!» دەپ يازدى.
نۇرگۈل كۈلۈپ: «ئەمدى گىپسىم رەسىم دەپتىرىگە ئوخشاپ قالدى!» دېدى.