بىر كۈنى نەسىردىن ئەپەندى بىر زىياپەتكە باردى.
ئۇنىڭ كىيىمى كونا ئىدى.
ئۇ ئىشىكنىڭ يېنىدا ئولتۇردى.
ھېچكىم ئۇنىڭغا قارىمىدى، چايمۇ بەرمىدى.
ئەپەندى ئۆيىگە قايتتى.
ئۇ چىرايلىق يېڭى تون كىيدى.
ئاندىن زىياپەتكە يەنە كەلدى.
ئەمدى ھەممە ئادەم ئۇنى قارشى ئالدى.
ئۇلار ئۇنىڭغا: «مەرھەمەت، ئولتۇرۇڭ!» دېدى.
ئۇنىڭ ئالدىغا پولۇ، سامسا ۋە چاي قويدى.
ئەپەندى تونىغا: «يە، تونۇم، يە!» دېدى.
ھەممەيلەن ھەيران قالدى.
ئەپەندى: «بۇ ھۆرمەت ماڭا ئەمەس، تونۇمغا!» دېدى.