بىلال ئون ياشلىق ئۇيغۇر بالا.
ئۇ ئائىلىسى بىلەن ئىستانبۇلدا تۇرىدۇ.
ئۇ بۇ مەكتەپكە يېڭى كەلدى.
بىرىنچى كۈنى ئۇنىڭ دوستى يوق ئىدى.
چۈشتە بىر تۈرك بالا ئۇنىڭ يېنىغا كەلدى.
ئۇ: «مېنىڭ ئىسمىم ئەمرە» دېدى.
بىلال: «مەن بىلال، ئۇيغۇرمەن» دېدى.
ئەمرە ئىستاكاننى كۆرسەتتى ۋە «سۇ» دېدى.
بىلال كۈلدى: «بىزمۇ شۇنداق دەيمىز!»
ئاندىن ئۇلار باشقا سۆزلەرنىمۇ سىنىدى: ئانا، ئات، كۆز، قول.
بۇ سۆزلەر ئىككى تىلدا ئوخشاش.
ئەمما بەزى سۆزلەر ئوخشاش ئەمەس.
بىلال «بالا» دېدى، ئەمرە چۈشەنمىدى.
ئەمدى ئۇلار ياخشى دوست بولدى.