gözlemek

O belde-i zer ü hülyâda bekleyen gözler “Nerde?” derlerse, “Ne oldu, nerde o?” derlerse, âh o gözler eğer, Miyâh-ı sâyede mevt-i fecî’imi anlat.

Faslın yeni lerzişleri her sâyede mahsûs, Gûyâ ki uyur kalb-i tabiatta bir “efsus!” Her şey o kadar gamlı, soluk, mübhem ü bî-fer, Gûyâ ki ölür hüzn-i sevâhilde perîler… Çıkmıştık o gün Dicle’ye, sessizce kürekler Nehrin zehebî sîne-i emyâhını yırtar, Ağlardı o altın suyun üstünde bir âhenk, Serperdi o bî-kes sese akşam sarı bir renk, Gûyâ ki o gün Dicle’nin üstündeki mâtem, Âfaaka sürükler sarı güller, kırizantem… Solmuştu onun hüzn ile simâ-yi berîni, Bir ince tül altında duran zülf-i zerîni; Akşamları enfâsına düşmüş uçuşurken Sarmıştı o sâkin yüzü bir gölge semâdan Dalmıştı o gözler ebediyetlere… Yorgun, Yorgundu o gözlerle bakan rûh-ı melûlün; Akşam gibi a’sab]ı geren reng-i garibi… Gûyâ ki kamer!..

## İller Yaylasına Göçtüğü Zaman Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım Dilim söyler ama gözlerim ağlar Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım Karacaoğlan eydür bende çağlarım Viran olmuş mor sümbüllü bağlarım Vadem yetti için, için ağlarım Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım