kol

## Altın Kafes İdi Benim Durağım Altın kafes idi benim durağım Dost elinden yaralandı yüreğim Evvel yakın idim şimdi ırağım Felek beni nazlı yârdan ayırdı Dostumun yaylası çayır çimendi Şu şirin dillerden ikrarın verdi Yeminler eder de ayrılmam derdi Felek beni nazlı yârdan ayırdı Kumaş olam arşın arşın yırtılam Köle olam çarşılarda satılam Vadem yetmedi ki ölem kurtulam Felek beni nazlı yârdan ayırdı Der Karacaoğlan yanam alışam Akam gidem şu sulara karışam Yol başına gelmiş varam danışam Felek beni nazlı yârdan ayırdı ## Ağlamanın Vakti Geçti Esti bahar yeli söküldü seller Gidiyorum kömür gözlüm ağlama Ayrılığın derdi yaktı sinemi Kemend atıp yollarımı bağlama Suna boylum bağlama Ayrılığın derdi yaktı sinemi Kemend atıp yollarımı bağlama Ben ölürüm ağlama Sevdiğim sılada gezer salınır Bir of çeksem karşı dağlar delinir Mezarımız gurbet elde bulunur Ağlamanın vakti geçti ağlama Suna boylum ağlama Ciğerlerim bölük bölük bölünür Ağlamanın vakti geçti ağlama Kömür gözlüm ağlama Ben ölem ağlama ## Aşam Dedim Karlı Dağın Başından Aşam dedim karlı dağlar başından Yüce dağlar koç yiğide dağ m'olur Ağrır bedenlerim, sızılar yaram Bu yarayı çeken yiğit sağ m'olur Sıra sıra dikemedim söğüdü Ben başıma veremedim öğüdü Elleri göğsünde görün yiğidi Yiğit mağrur gezmek ile bey m'olur Öğüt versen bana öğüt kâr etmez O yârin hayâli karşımdan gitmez Kementle bağlasam, kolum bağ tutmaz Yârin zülfünden özge bağ m'olur Karac'oğlan der ki, fani dünyadan Korkmaz mısın haram ile zinadan Ayırırlar seni anan babandan Gurbet ile düşen yiğit sağ m'olur ## Bir Adam Hasmını Utandıramaz Elde külliyetli var olmayinca Pervane sem'ini uyandıramaz Başta sevda, kalpte nar olmayinca Nice mertler durur, mert ülkesinde Adam heveslenir eğlenmesinde Diyar-ı gurbetin car kösesinde Eğleşilmez kisb u kar olmayınca

Alma alma yanakları al gibi Boyu uzar gider selvi dal gibi Seherde açılan gonca gül gibi Sandım kan damlamış karın üstüne Çıka çıka çıktım yoluna vardım Verdiği çevreyi koluma sardım Uğruna ölümü gözüme aldım Divanına durdum yolun üstüne ## Çukurova Çukurova bayramlığın giyerken, Çıplaklığın üzerinden soyarken, Şubat ayı kış yelini kovarken, Cennet dense sana yakışır dağlar.

Kolları, koltuklarının altında birer zaviye-i kaaime hâsıl edecek derecede kabarmıştı.