Moda'nın rüzgârlı sokaklarında sonbahar yaprakları telaşla savrulurken, yaşlı çevirmen loş çalışma masasının başında saatlerdir sessizce oturuyordu.
Yıllarını birbirinden tamamen farklı dillerin karmaşık labirentlerinde kaybolarak geçirmiş olan Leyla Hanım, meslek hayatının son eserini nihayet tamamlamak üzereydi.
Gençliğinden beri dünyanın dört bir yanından sayısız romanı ve şiiri Türkçeye kazandırmış, kelimelerin görünmez ağırlıklarını yorgun omuzlarında taşımaktan hiçbir zaman şikayet etmemişti.
Ancak masasında duran bu son kitap, ona diller arasındaki geçişlerin ne kadar zorlu ve bazen ne yazık ki imkânsız olduğunu bir kez daha hatırlatıyordu.
Öğleden sonraları okumaktan gözleri iyice yorulduğunda, bilgisayarının ekranını usulca kapatır ve taze deniz havası almak için evinden dışarı çıkardı.
Moda sahilinde her gün aynı saatte yaptığı bu yürüyüşler, zihnindeki düğümlenmiş cümleleri çözmesine ve yorulan ruhunu dinlendirmesine yardımcı olan vazgeçilmez bir rutindi.
Dalgaların kıyıdaki kayalıklara çarpma sesini dinlerken, bir dilden diğerine asla tam anlamıyla aktarılamayan o inatçı ve huysuz kelimeleri derin derin düşünürdü.
Her dilin yüzyıllar boyunca şekillenmiş kendine has bir ruhu, kültürel bir hafızası ve sadece o topraklarda yeşerebilen ince duygusal nüansları vardı.
Yabancı bir dildeki yoğun hüznü veya taşkın sevinci kendi anadiline eksiksiz taşımaya çalışmak, paha biçilmez bir cam vazoyu çatlatmadan taşımaya benziyordu.
Bazen saatlerce tek bir kelimenin en uygun karşılığını arar, kalın sözlüklerin yetersiz kaldığı o derin boşlukta kendi hayat tecrübelerine başvurmak zorunda kalırdı.
Sahil boyunca yürürken karşısına çıkan martıların telaşlı çığlıkları, sanki ona çevirmekte zorlandığı o uçarı kelimelerin ele avuca sığmaz özgürlüğünü fısıldıyordu.
Leyla Hanım deniz kenarındaki ahşap bir banka yavaşça oturduğunda, uzaklarda süzülen vapurların ardında bıraktığı beyaz köpüklü izleri dalgın gözlerle izlemeye koyuldu.
Çevirmenlik, yazarın kurduğu gizemli dünyaya görünmez bir köprü inşa etmek demekti ama bazı kelimeler bu köprüden geçmeyi kesin bir dille reddediyordu.
Örneğin, insanın içini ısıtan o tanıdık aidiyet hissini veya şiddetli bir yağmur sonrası topraktan yükselen o eşsiz kokuyu tek kelimeyle anlatmak imkânsızdı.
Bu tür soyut kavramları çevirirken cümlenin yapısını bazen tamamen değiştirmek, yazarın asıl niyetini koruyabilmek adına yepyeni yollar inşa etmek gerekiyordu.
Rüzgâr beyazlamış saçlarını yavaşça havalandırırken, yıllar boyunca kelimelerle kurduğu bu tutkulu ilişkinin ona aslında ne kadar çok şey öğrettiğini gülümseyerek anımsadı.
Farklı kültürlerin düşünce biçimlerini derinlemesine kavramak, insanın kendi sınırlarını aşmasını ve dünyaya çok daha geniş, kapsayıcı bir perspektiften bakmasını sağlıyordu.
Son kitabının son sayfasını çevirdiğinde, ardında bırakacağı edebi mirasın sadece yan yana dizilmiş kelimelerden değil, nesiller boyu aktarılan güçlü duygulardan oluştuğunu biliyordu.
Belki de bir metni kusursuzca çevirmek mümkün değildi, ancak o metnin ruhunu başka bir bedende yeniden canlandırmak kesinlikle paha biçilemez bir sanattı.
Oturduğu banktan yavaşça kalkıp evinin yolunu tutarken, gökyüzü yavaş yavaş turuncu ve morun en büyüleyici tonlarına bürünmeye, akşam usulca çökmeye başlamıştı.
Çalışma odasına döndüğünde, masanın üzerinde duran yarım kalmış cümlesine şefkatle baktı ve derin bir nefes alarak klavyenin tuşlarına yeniden dokundu.
Artık eksik kalan kelimeler için gereksiz yere endişelenmiyor, dillerin arasındaki o kapatılamaz mesafenin aslında edebiyatın en büyük zenginliği olduğuna yürekten inanıyordu.
Her çeviri ister istemez kişisel bir yorumdu ve o, bu son eseriyle okuyuculara yepyeni bir dünyanın kapılarını sonsuza dek aralamaktan büyük bir gurur duyuyordu.