Emekli bir çaycı olan Rıza, yıllar sonra Haydarpaşa Garı'nın o görkemli ama artık sessizliğe bürünmüş tarihi binasına geri döndü.
Denizin iyot kokusuyla karışan hafif lodos, yüzüne çarparken içindeki tarifsiz hüznü ve geçmişe duyduğu derin özlemi usulca uyandırıyordu.
Kırk yıl boyunca elinde demliğiyle arşınladığı bu peronlar, bir zamanlar Anadolu'dan İstanbul'a umut taşıyan sayısız insanın ilk durağıydı.
Şimdi ise rayların üzerinde sadece rüzgarın fısıltısı geziniyor, boş banklar geçmişin canlı anılarını sessizce kendi hafızasında saklıyordu.
Rıza, denize bakan o devasa merdivenlerin en üst basamağına oturup gözlerini kapattığında, kulaklarında eski trenlerin ritmik sesleri yankılanmaya başladı.
Buharlı lokomotiflerin havaya savurduğu beyaz bulutlar, peronlarda sevdiklerine kavuşmak için sabırsızlanan insanların heyecanlı yüzlerine adeta bir sis perdesi çekerdi.
Tahta valizlerin mermer zemin üzerinde çıkardığı tok sesler, simitçilerin bağırışlarına ve martıların gökyüzündeki neşeli çığlıklarına karışarak eşsiz bir senfoni yaratırdı.
O dönemlerde Rıza, sabahın ilk ışıklarıyla taze çayını demler, yolcuların uykulu gözlerini açmasına yardım eden o sıcak içeceği güler yüzle sunardı.
Gurbete çalışmaya giden gençlerin titreyen elleri, ince belli bardakları kavradığında, Rıza onların gözlerindeki endişeyi ve umudu aynı anda okurdu.
Bazen de yıllar sonra memleketine dönen yaşlı bir adamın yorgun tebessümüne şahitlik eder, ona en demli çayından ikram ederek yorgunluğunu alırdı.
Garın yüksek tavanlı bekleme salonu, kavuşmaların coşkusuyla ayrılıkların sessiz gözyaşlarını aynı anda barındıran, insan duygularının en saf halini yansıtan bir sahneydi.
Rıza, bu devasa sahnenin kenarında duran görünmez bir izleyici gibi, kırk yıl boyunca hayatın durmaksızın akıp giden döngüsünü büyük bir dinginlikle izlemişti.
Çay tepsisinin üzerinde biriken bozuk paralar sadece emeğinin karşılığı değil, aynı zamanda o kısa sohbetlerin ve paylaşılan dertlerin de birer hatırasıydı.
Gözlerini yavaşça açtığında, peronların uç kısmında uzayıp giden paslı rayların, batan güneşin altın sarısı ışıkları altında parladığını fark etti.
Mekanlar zamanla işlevlerini yitirse de, duvarlarına sinen anıların hiçbir zaman silinmeyeceğini, o taşların her birinin ayrı bir hikaye anlattığını çok iyi biliyordu.
Cebinden çıkardığı eski köstekli saatine bakarken, zamanın tıpkı o eski trenler gibi durdurulamaz bir hızla geçip gittiğini buruk bir gülümsemeyle kabullendi.
Yavaşça ayağa kalkıp son bir kez garın ihtişamlı silüetine baktı ve yıllarını verdiği bu mekana sessiz bir minnettarlıkla veda etti.
Haydarpaşa, Rıza'nın kalbinde sadece bir çalışma alanı değil, koca bir ömrün en anlamlı tanığı olarak yaşamaya sonsuza dek devam edecekti.
Rüzgarın hafifçe savurduğu saçlarını düzelten yaşlı adam, anılarının sıcaklığını yüreğinde hissederek, denizin kıyısındaki yürüyüş yoluna doğru ağır adımlarla uzaklaştı.
Yılların yorgunluğunu omuzlarında taşımasına rağmen, zihnindeki o canlı anıların verdiği tarifsiz huzurla İstanbul'un akşam telaşına karışıp yavaşça gözden kayboldu.
Bir zamanlar milyonlarca insanın kaderinin kesiştiği bu görkemli yapı ise, yeni hikayelere ev sahipliği yapacağı o meçhul geleceği beklerken martılarla baş başa kaldı.