Türkiye, 1928'de yüzyıllardır kullanılan Arap kökenli Osmanlı alfabesini bırakarak Latin harflerine dayanan yeni bir alfabeye geçti.
Bu kararın başlıca gerekçelerinden biri, Arapça için geliştirilmiş eski yazının Türkçenin ses yapısına pek uymamasıydı.
Türkçede sekiz ünlü bulunduğu hâlde, Arap yazısı bunları yalnızca birkaç harfle karşılayabiliyordu; bazı ünlüler ise çoğu zaman hiç yazılmıyordu.
Örneğin, kol ile kul aynı biçimde yazıldığından, hangisinin kastedildiği ancak bağlamdan anlaşılabiliyordu.
Okuryazarlık oranı da oldukça düşüktü: 1927 nüfus sayımına göre halkın yaklaşık onda biri okuyup yazabiliyordu.
Her sesi tek bir harfle gösteren bir alfabenin hem çocuklar hem de yetişkinler tarafından çok daha kolay öğrenileceği düşünülüyordu.
Yeni alfabeyi hazırlamak üzere 1928 yazında yazar ve dilcilerden oluşan Dil Encümeni toplandı ve çalışmalarını şaşırtıcı bir hızla tamamladı.
Mustafa Kemal ağustos ayında İstanbul'da halka seslenerek yeni harfleri tanıttı, ardından birçok şehirde kara tahta başında bizzat ders verdi.
1 Kasım 1928'de Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilen kanunla, yirmi dokuz harften oluşan yeni alfabe resmen benimsendi.
Kanuna göre gazeteler ve dergiler aralık ayından itibaren, resmî daireler ise 1929'un başından itibaren yalnızca yeni harfleri kullanacaktı.
Yetişkinlere okuma yazma öğretmek amacıyla 1 Ocak 1929'da ülke genelinde Millet Mektepleri adı verilen kurslar açıldı.
Gündüz ya da akşam yapılan derslerde yüz binlerce yetişkin, birkaç ay içinde yeni harflerle okuyup yazmayı öğrendi.
Okullar yaygınlaştıkça okuryazarların sayısı da hızla arttı; 1935'te yapılan sayımda oran neredeyse iki katına çıkmıştı.
Bununla birlikte, yeni kuşaklar eski yazıyı öğrenmedikleri için Osmanlı döneminde yazılmış eserleri doğrudan okuyamaz hâle geldi.
Dolayısıyla pek çok eski metin yeni harflere aktarılmış, Osmanlıca ise bugün daha çok üniversitelerde uzmanlık alanı olarak öğretilmektedir.