Sait Faik Abasıyanık, yirminci yüzyıl Türk öykücülüğünün en sevilen ve en özgün adlarından biri olarak kabul edilir.
1906'da Adapazarı'nda doğan yazar, liseyi İstanbul ve Bursa'da okuduktan sonra bir süre öğrenim için İsviçre ve Fransa'ya gitti.
Yurda döndüğünde öğretmenlik ve ticaret gibi işler denedi; ancak hiçbirinde uzun süre kalmayıp sonunda kendini bütünüyle yazmaya verdi.
İlk kitabı Semaver 1936'da yayımlandı; bu kitabı yıllar içinde Sarnıç, Şahmerdan, Lüzumsuz Adam ve Mahalle Kahvesi gibi öykü kitapları izledi.
Sait Faik, büyük olayları ya da ünlü kişileri anlatmaktansa sıradan insanların küçük hayatlarına eğilmeyi seçti.
Öykülerinde balıkçılar, kahveciler, işsiz gençler, yoksul çocuklar ve İstanbul sokaklarının adı sanı bilinmeyen insanları yaşar.
Yazar onları dışarıdan gözlemlemekle yetinmez; sanki yıllardır tanıyormuşçasına, onlardan biri gibi yakından ve sevgiyle anlatır.
Hayatının önemli bir bölümünü, ailesinin evinin bulunduğu Burgazada'da geçiren yazar, adayı, denizi ve balıkçılarını pek çok öyküsüne konu etti.
Bugün bu ev, yazarın kitapları ve kişisel eşyalarıyla birlikte bir müze olarak korunmaktadır.
Onun dili, kuralların sıkı çerçevesine sığmayan, şiirsel ve kendiliğinden bir dildir; cümleleri zaman zaman konuşur gibi akar.
Çoğu zaman olay örgüsü ikinci planda kalır; önemli olan, anlatıcının bir yüz ya da bir deniz manzarası karşısında duyduklarıdır.
Anlatıcısı insanları hiçbir zaman yargılamaz; onların zaaflarına, yalnızlıklarına ve küçük sevinçlerine aynı şefkatle bakar.
Nitekim en çok alıntılanan cümlelerinden birinde, her şeyin bir insanı sevmekle başladığını söyler.
1954'te henüz kırk yedi yaşındayken hayatını kaybeden yazarın anısına, ertesi yıl annesinin girişimiyle Sait Faik Hikâye Armağanı kuruldu.
Bugün de düzenli olarak verilen bu armağan, Türkiye'de öykü alanındaki en saygın ödüllerden biri sayılır.