المطابخ الإقليمية في تركيا

Türkiye'de bir şehirden ötekine yolculuk eden biri, manzaranın yanı sıra sofraların da değiştiğini kısa sürede fark eder.

Bu çeşitliliğin ardında coğrafya, iklim ve yüzyıllar boyunca bu topraklardan geçen toplulukların bıraktığı miras yatar.

Yağmurun bol, dağların denize yakın olduğu Karadeniz kıyılarında mutfağın iki temel taşı mısır ve hamsidir.

Nitekim kışın bol miktarda avlanan hamsi tavada kızartılır, pilava katılır, hatta mısır unuyla karıştırılıp ekmeğe bile dönüştürülür.

Mısır unu ise yalnızca mısır ekmeğinde değil, tereyağı ve peynirle pişirilen, sakız gibi uzayan kuymakta da karşımıza çıkar.

Ilık kışları ve güneşli, uzun yazlarıyla Ege, zeytin ağacının en iyi yetiştiği bölgelerin başında gelir.

Dolayısıyla burada pek çok sebze yemeği zeytinyağıyla pişirilir ve çoğunlukla soğuk olarak, bol ekmekle yenir.

Ege mutfağının en özgün yanı, baharda dağlardan ve tarla kenarlarından toplanan yabani otların haşlanıp zeytinyağı ve limonla sofraya gelmesidir.

Güneydoğu'ya, özellikle de Gaziantep'e gelindiğinde ise baharat ve et sofranın tartışmasız yıldızları olur.

Pul biber, kimyon ve sumak gibi baharatlarla tatlandırılan kebaplar, yüzyıllardır ticaret yollarının kesiştiği bu şehrin zengin geçmişini yansıtır.

Antep fıstığıyla yapılan ve ustaların yufkasını neredeyse kâğıt inceliğinde açtığı baklava ise şehrin adıyla birlikte anılır.

Bu köklü mutfak kültürü sayesinde Gaziantep, 2015 yılında UNESCO Yaratıcı Şehirler Ağına gastronomi alanında katılarak uluslararası bir ün kazanmıştır.

Bozkırın ortasındaki İç Anadolu'da ise uzun ve sert kışlar, besleyici ve doyurucu yemekleri öne çıkarmıştır.

Yoğurt ve tereyağıyla servis edilen Kayseri mantısı ile sacda pişirilen gözleme, bu sade ama ustalık isteyen mutfağın en bilinen örnekleridir.

Türk mutfağını tek bir lezzetle tanımlamaya çalışmaktansa, onu her bölgenin kendi rengini kattığı bir mozaik olarak görmek daha doğru olur.