İstanbul'da yaşayan hemen herkesin, vapura ilk bindiği günü bütün ayrıntılarıyla hatırladığına inanırım.
Benim için o gün, annemle iskelede simit alıp martılara atmaya çalıştığım soğuk ve rüzgârlı bir kış sabahıydı.
Vapur iskeleden ayrılırken martılar, sanki yolculuğun asıl sahipleri onlarmışçasına çığlık çığlığa geminin peşine takılır.
Yirmi dakika içinde Avrupa'dan Asya'ya geçtiğinizi düşündükçe, bu gündelik yolculuğun aslında ne kadar olağanüstü bir deneyim olduğunu daha iyi anlarsınız.
Güvertede ince belli bardaklarda tavşan kanı çaylar elden ele dolaşırken, çaycının neşeli sesi rüzgâra ve motorun uğultusuna karışır.
Yolcuların yüzlerine baktığımda, her birinin kendi düşüncelerine gömüldüğünü, kimisinin gazete okuduğunu, kimisinin ise gözlerini denizden ayıramadığını görürüm.
Aynı ahşap banklarda, işe yetişmeye çalışan memurlarla sınava hazırlanan öğrenciler, pazardan dönen teyzelerle emekliler yan yana oturur.
Şehrin geri kalanı korna sesleri ve bitmek bilmeyen trafik içinde koştururken, vapur insanı ister istemez yavaşlamaya ve düşünmeye zorlar.
Belki de bu yüzden İstanbullular, köprüden geçmek varken vapuru seçmeyi bir alışkanlıktan çok bir yaşam biçimi olarak görür.
Kız Kulesi'nin, Haydarpaşa Garı'nın ve Sarayburnu'nun ağır ağır yanınızdan geçtiği bu manzara, vapurun yolcularına sunduğu en cömert armağandır.
Türk edebiyatında vapurun, iskelelerin ve martıların bu kadar sık karşımıza çıkması da elbette bir tesadüf değildir.
Nice şair ve yazar, iskelede beklerken ya da güvertede martıları seyrederken aklına gelen dizeleri ve hikâyeleri kâğıda dökmüştür.
Dahası vapur, yalnızca kitapların sayfalarında değil, şehrin ortak belleğinde de canlılığını korur.
Yetmişini aşmış bir İstanbullu, çocukluğunu anlatırken vapur düdüğünü, iskeledeki kalabalığı ve denizin tuzlu kokusunu sanki dünmüş gibi hatırlar.
Köprüler ve tüneller ne kadar çoğalırsa çoğalsın, vapurun ağır ve sabırlı yolculuğu bu şehrin kalbindeki ayrıcalıklı yerini hiçbir zaman yitirmeyecektir.