Kerem ve ailesi yeni bir apartmana taşındıklarında, komşularıyla hemen tanışmak istediler.
Ancak yan dairede yaşayan Tarık Bey, son derece sessiz ve mesafeli bir adamdı.
Koridorda karşılaştıklarında Kerem neşeyle selam verse de, yaşlı adam genellikle hiçbir tepki vermezdi.
Bu durum Kerem'in canını sıkıyor, komşusunun çocuklardan nefret ettiğini düşünmesine yol açıyordu.
Tarık Bey her zaman asık suratlı görünüyor, kimseyle sohbet etmeden hızlıca kendi evine giriyordu.
Mahalledeki diğer çocuklar da bu huysuz ihtiyardan çekiniyor, onunla göz göze gelmemeye çalışıyorlardı.
Bir sonbahar ikindisi okuldan dönen Kerem, apartman boşluğunda harika bir müzik sesi duydu.
Bu hüzünlü ve etkileyici melodi, doğrudan Tarık Bey'in aralık kalmış kapısından geliyordu.
Merakına yenik düşen Kerem, sessiz adımlarla kapıya yaklaştı ve içeriye doğru kısaca göz attı.
Yaşlı adam pencerenin önünde durmuş, gözleri kapalı bir şekilde ustaca keman çalıyordu.
Kerem büyülenmiş gibi dinlerken, yanlışlıkla kapıya dokundu ve eski tahta hafifçe gıcırdadı.
Sesi fark eden Tarık Bey müziği kesti ve şaşkınlıkla kapıdaki küçük çocuğa baktı.
Kerem hemen özür dileyerek müziğin ne kadar muhteşem olduğunu yüksek sesle dile getirdi.
Yaşlı adamın yüzünde ilk defa sıcak bir tebessüm belirdi ve Kerem'i içeri davet etti.
Tarık Bey, gençliğinde yetenekli bir keman virtüözü olduğunu ama yavaş yavaş işitme yetisini kaybettiğini anlattı.
Koridorda Kerem'in selamlarını duymazlıktan gelmesinin sebebi kaba olması değil, sadece sesleri iyi duyamamasıydı.
İşitme kaybı onu insanlardan uzaklaştırmış, zamanla kendi kabuğuna çekilmesine neden olmuştu.
O günden sonra Kerem, yaşlı adamı sık sık ziyaret etmeye ve onunla vakit geçirmeye başladı.
Onunla konuşurken sesini biraz daha yükseltiyor, kelimeleri tane tane telaffuz etmeye özen gösteriyordu.
Tarık Bey de bu anlayışlı gence eski anılarını anlatıyor, bazen ona özel konserler veriyordu.
Görünüşe aldanmamak gerektiğini anlayan Kerem, bu sessiz komşunun aslında ne kadar altın kalpli olduğunu keşfetmişti.
İkili arasında filizlenen bu beklenmedik dostluk, apartmandaki diğer insanların da içini ısıtan bir örnek oldu.