Ayla, on altı yaşında, Galata'nın dar ve yokuşlu sokaklarında dolaşmayı çok seven meraklı bir genç kızdı.
Bir bahar öğleden sonrası, tarihi binaların arasına gizlenmiş küçücük, tozlu bir saatçi dükkânı keşfetti.
İçeriden sokağa taşan ritmik tık tık sesleri onu adeta büyülemiş, adımlarını o yöne çekmişti.
Dükkânın sahibi olan Kemal Usta, yılların yorgunluğunu yüzündeki derin çizgilerde taşıyan tecrübeli bir zanaatkârdı.
Vitrindeki antika saatleri inceleyen Ayla, okul çıkışlarında ona yardım edip edemeyeceğini çekinerek sordu.
Kemal Usta gülümsedi ve bu hevesli genç kıza mesleğin inceliklerini öğretmeyi memnuniyetle kabul etti.
Zamanla Ayla, cımbız ve büyüteç kullanarak en küçük çarkları bile ustalıkla temizlemeyi, hassas ayarları yapmayı öğrendi.
Aylardan bir gün Kemal Usta, arka taraftaki tozlu bir raftan ahşap işlemeli, oldukça eski bir masa saati çıkardı.
Bu zarif saatin uzun yıllardır çalışmadığını ve artık hayata döndürülme vaktinin geldiğini söyledi.
Ayla, büyük bir özenle saatin iç mekanizmasını açtı, paslanmış parçaları dikkatlice yerinden çıkarıp tek tek parlattı.
Kırık bir zembereği yenisiyle değiştirdiği anda, saat aniden neşeyle çalışmaya ve tik tak etmeye başladı.
Tam o sırada saatin ahşap tabanına incecik harflerle kazınmış bir isim ve tarih dikkatini çekti.
Ayla büyük bir şaşkınlık içinde yazıyı okudu, çünkü oradaki isim kendi büyük dedesine aitti.
Kemal Usta, gözlerinde tatlı bir parıltıyla şaşkınlıktan donakalmış olan Ayla'ya baktı ve sırrını açıkladı.
Bu nadide saat, yıllar önce Ayla'nın ailesi tarafından tamir edilmesi için bizzat ona emanet edilmişti.
Fakat bazı parçalar eksik olduğu için onarım süreci yarım kalmış, saat tozlu raflarda unutulmuştu.
Kemal Usta, saati onarmak ve asıl sahibine teslim etmek için doğru zamanı, yani Ayla'nın gelişini beklemişti.
Ayla, bu küçücük atölyede sabır gerektiren yeni bir zanaat öğrenmişti.
Aynı zamanda ailesinin geçmişinden çok değerli bir hatıra bulmanın mutluluğunu da derinden hissediyordu.
Artık Galata'nın bu tarihi dükkânı, onun için sadece bir çalışma alanı değil, adeta ikinci eviydi.