Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Keloğlan adında bir genç yaşarmış.
Keloğlan, yaşlı annesiyle birlikte köyün kenarındaki küçük bir evde otururmuş.
Çok fakir oldukları için çoğu gün evde bir lokma ekmek bile bulunmazmış.
Bir sabah annesi ondan, dağın ardındaki şehre gidip bir iş bulmasını istemiş.
Keloğlan heybesine biraz beyaz peynir koyup yola çıkmış.
Yolda bir ormandan geçerken karşısına kocaman bir dev çıkmış.
Dev, gücünü göstermek için yerden bir taş alıp avucunda toz hâline getirmiş.
Keloğlan hiç korkmadan heybesinden peyniri çıkarmış ve onu bir taşmış gibi avucunda sıkmış.
Peynirden damla damla su akınca dev, bu gencin taştan bile su çıkarabildiğini sanmış.
Dev korkusunu saklayarak Keloğlan'ı evine götürmüş ve su getirmesi için eline bir kova vermiş.
Keloğlan kovaya bakmış ve bu kovayla uğraşmak yerine bütün pınarı eve taşıyacağını söylemiş.
Pınarını çok seven dev, gencin onu kurutmasından korkup suyu kendisi getirmiş.
Ertesi gün odun gerekince Keloğlan, bu kez ormandaki bütün ağaçları kökünden sökeceğini söylemiş.
Artık çok korkan dev, Keloğlan hemen evine dönerse ona bir çuval altın vermeyi teklif etmiş.
Keloğlan altın çuvalını sırtına alıp köyüne dönmüş ve annesiyle mutlu bir hayat sürmüş.
Gökten üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene, biri de okuyana.