Defne, eski eşyaları ve yaşanmışlık hissi veren kitapları her zaman çok sevmiştir.
Güneşli bir cumartesi sabahı, İstanbul'un meşhur ve tarihi Sahaflar Çarşısı'na gitmeye karar verdi.
Burası eski kitapların satıldığı, dar sokakları olan sessiz ve huzurlu bir yerdir.
Saatlerce dükkanları gezdi ve tozlu raflardaki unutulmuş kitapları büyük bir dikkatle inceledi.
Sonunda köşedeki dükkanda, mavi kapaklı ve oldukça kalın bir roman dikkatini çekti.
Kitabın sayfaları sararmıştı ve her çevirişinde insana huzur veren o eski kağıt kokusu geliyordu.
Yaşlı satıcıya parasını ödedikten sonra, yeni kitabını okumak için heyecanla evinin yolunu tuttu.
Odasına gelince pencerenin kenarındaki rahat koltuğuna oturdu ve kitabı yavaşça açtı.
Tam ilk bölümü okumaya başlarken, sayfaların arasından yere sararmış bir zarf düştü.
Zarfın üzerinde, siyah mürekkeple yazılmış eski ve oldukça zarif bir el yazısı vardı.
Merakla zarfı açtı ve içindeki dikkatlice katlanmış kağıdı yırtmamaya çalışarak yavaşça çıkardı.
Bu kağıt, bin dokuz yüz yetmiş beş yılının bahar aylarında yazılmış özel bir mektuptu.
Mektup, Cemil adında genç bir adam tarafından üniversiteden arkadaşı Aylin'e yazılmıştı.
Cemil, uzun mektubunda eski günlere olan derin özlemini ve güzel anılarını içtenlikle anlatıyordu.
Ayrıca, ertesi gün Moda sahilindeki o küçük kafede onu bekleyeceğini umutla yazmıştı.
Defne, yıllar önce yazılmış bu masum ve duygusal hikayeden gerçekten çok etkilendi.
O an, mektubun gerçek sahibini bulmaya ve bu ilginç hikayenin sonunu öğrenmeye karar verdi.
Zarfın üzerindeki soyadından yola çıkarak internette saatlerce süren detaylı bir araştırma yaptı.
Birkaç gün sonra, Aylin Hanım'ın ailesine ulaşmayı başardı ve onlara durumu anlattı.
Genç kadın, bu değerli mektubu yıllar sonra onlara geri vereceği için çok heyecanlıydı.