Ali on iki yaşındaydı ve Erzurum'a yakın, kışları çok soğuk geçen küçük bir köyde yaşıyordu.
Köy okulundaki derslerinden arta kalan zamanlarda en sevdiği aktivite satranç oynamaktı.
Satranç konusunda çok yetenekli olduğunu fark eden öğretmeni, onu şehirdeki büyük bir turnuvaya kaydettirdi.
Turnuva günü nihayet gelip çattığında, Ali hayatında ilk defa büyük şehre gideceği için gergindi.
Şehirdeki kocaman spor salonuna girdiklerinde, yüzlerce çocuk ve devasa satranç masaları onu çok şaşırttı.
İlk maçına başlamak için masaya oturduğunda, elleri heyecandan ve stresten hafifçe titriyordu.
Karşısındaki rakibi oldukça tecrübeliydi ve Ali yaptığı küçük bir hata yüzünden ilk oyunu kaybetti.
Bu yenilgi onu başta biraz üzse de, moralini bozmamaya ve asla pes etmemeye karar verdi.
Sonraki oyunlarda derin bir nefes alarak sakinleşti ve tahtadaki taşları daha dikkatli hareket ettirdi.
Turnuvanın son maçında ise kendi yaş grubundaki en güçlü oyunculardan biriyle karşı karşıya geldi.
Bu heyecanlı oyun saatlerce sürdü ve her iki oyuncu da düşünmekten iyice yoruldu.
Sonunda bu zorlu maç berabere bitti ve iki çocuk birbirlerini tebrik ederek dostça el sıkıştı.
Ali şampiyonluk kupasını kazanamadı ama bu harika organizasyondan çok değerli yeni tecrübelerle ayrıldı.
Akşam köyüne döndüğünde, satranç tahtasının başına eskisinden çok daha büyük bir hevesle oturdu.
Artık yepyeni stratejiler öğrenmişti ve gelecekteki satranç turnuvaları için kendini tamamen hazır hissediyordu.