Güneşli ve çok güzel bir bahar sabahında Nasreddin Hoca, Akşehir Gölü'nün kenarında sessizce oturuyordu.
Elinde küçük bir kâse taze yoğurt ve eski tahta bir kaşık vardı.
Etraftaki insanlar onun orada tek başına ne yaptığını merakla izlemeye başladılar.
Hoca yavaşça ayağa kalktı ve dikkatli adımlarla gölün tam kıyısına kadar yaklaştı.
Tahta kaşığı kâseye daldırıp biraz yoğurt aldıktan sonra onu gölün suyuna karıştırdı.
Onun bu garip hareketini gören komşuları, büyük bir şaşkınlık içinde yanına yaklaştılar.
İçlerinden biri gülerek ona bu koca gölde ne yapmaya çalıştığını sordu.
Nasreddin Hoca gayet ciddi bir yüz ifadesiyle onlara dönüp sakince cevap verdi.
Hoca, “Göle maya çalıyorum, belki bu sayede hepsi yoğurt olur,” dedi.
Bu ilginç cevabı duyan köylüler, kendilerini tutamayıp yüksek sesle kahkaha atmaya başladılar.
Komşularından biri onunla biraz daha alay etmek amacıyla hemen ileri atıldı.
Adam, “Sevgili Hoca, koca göl hiç yoğurt tutar mı, delirdin mi?” diye sordu.
Hoca hiç bozuntuya vermeden ve hafifçe gülümseyerek etrafındaki kalabalığa uzun uzun baktı.
Nasreddin Hoca meşhur sözünü söylemeden önce kaşığını tekrar kâsenin içine bıraktı.
Hoca, “Ben de biliyorum gölün yoğurt tutmayacağını,” diyerek söze başladı.
Sonra gözlerini kocaman açarak ve sesini biraz yükselterek sözüne heyecanla devam etti.
Hoca, “Ama şöyle bir düşünün, ya tutarsa o zaman ne yaparız?” dedi.
İnsanlar bu zekice ve komik cevap karşısında şaşırıp ne diyeceklerini bilemediler.
Sadece gülümseyerek başlarını salladılar ve keyifli bir şekilde kendi yollarına devam ettiler.
Bu eğlenceli ve düşündürücü hikaye, yüzyıllar boyunca dilden dile anlatılarak günümüze ulaştı.
Bugün bile insanlar pek mümkün görünmeyen işler için umutla bu sözü kullanırlar.