Soğuk bir kış günü Nasreddin Hoca ve arkadaşları köy meydanında sohbet ediyorlardı.
Hoca, sabaha kadar dışarıda hiç ateş yakmadan bekleyebileceğini iddia etti.
Arkadaşları bunun imkânsız olduğunu söylediler ve hemen onunla bir iddiaya girdiler.
Hoca kazanırsa arkadaşları ona ziyafet çekecekti, kaybederse o herkese yemek ısmarlayacaktı.
O gece hava gerçekten çok soğuktu ama Hoca sabaha kadar dışarıda bekledi.
Sabah olunca arkadaşları merakla yanına geldiler ve bu soğuğa nasıl dayandığını sordular.
Hoca, karşı tepedeki bir evde yanan küçük bir mum ışığı gördüğünü anlattı.
Bütün gece o ışığa bakmış ve o evin sıcaklığını hayal ederek beklemişti.
Arkadaşları bu sözleri duyunca güldüler ve o mumun onu ısıttığını iddia ettiler.
Onların mantığına göre Hoca ateş kullanmış sayılırdı ve iddiayı kesinlikle kaybetmişti.
Hoca bu haksızlığa çok sinirlendi ama hiçbir şey söylemeden yenilgiyi kabul etti.
Birkaç gün sonra iddia gereği bütün arkadaşlarını akşam yemeği için evine davet etti.
Misafirler neşeyle geldiler ve salonda uzun süre yemeğin hazır olmasını beklediler.
Ancak saatler geçmesine rağmen yemek bir türlü masaya gelmek bilmiyordu.
Sonunda herkes çok acıktı ve ne olduğunu anlamak için mutfağa gitmeye karar verdiler.
Gördükleri manzara karşısında bütün misafirler büyük bir şaşkınlık içinde donup kaldılar.
Kocaman bir yemek kazanı yüksek bir yere asılmıştı ve altında sadece bir mum yanıyordu.
Arkadaşları şaşkınlıkla bu küçücük mumun o kadar büyük bir kazanı nasıl ısıtacağını sordular.
Hoca gülümseyerek, uzaktaki bir mumun kendisini ısıtabiliyorsa bu mumun da yemeği pişirebileceğini söyledi.