Sevgili Günlük, bu hafta sınıfımızla birlikte çok ilginç bir deneye başladık.
Öğretmenimizin önerisiyle, hepimiz akıllı telefonlarımızı tam bir hafta boyunca kullanmamaya karar verdik.
Dürüst olmak gerekirse, bu kararı uygulamanın ilk iki günü benim için inanılmaz zor geçti.
Sürekli elim cebime gidiyor, ekranda yeni bir mesaj var mı diye bakmak istiyordum.
Sabahları uyanmak bile büyük bir problem oldu çünkü yıllardır telefonumun alarmını kullanıyordum.
İlk başlarda kendimi dış dünyadan tamamen kopmuş ve biraz yalnız hissettim.
Ancak üçüncü günden sonra bu duruma alışmaya ve yeni şeyler keşfetmeye başladım.
Okula giderken otobüste müzik dinlemek yerine çevreyi izledim ve sadece düşündüm.
Akşamları odamda sosyal medyada saatlerce zaman harcamak yerine, uzun zamandır bekleyen kitaplarımı okudum.
Ayrıca ailemle akşam yemeklerinde çok daha uzun ve keyifli sohbetler etmeye başladık.
Hafta sonu arkadaşlarımla parkta buluştuğumuzda, gruptaki hiç kimse telefon ekranına bakmıyordu.
Hepimiz sadece birbirimize odaklandık, beraber bisiklete bindik ve gerçekten harika vakit geçirdik.
Bu zorlu ama güzel deney bana zamanın aslında ne kadar değerli olduğunu öğretti.
Telefonum olmadan da hayatın son derece eğlenceli, huzurlu ve dolu olduğunu gördüm.
Sürekli bir şeyleri kaçırma korkusu yaşamak meğer insan zihnini ne kadar yoruyormuş.
Yarın sabah telefonlarımızı okulda geri alacağız ama ben eski alışkanlıklarıma kesinlikle dönmeyeceğim.
Artık sanal dünyaya daha az, gerçek hayata ve sevdiklerime daha çok zaman ayıracağım.