Bir gün fakir bir adam sokakta yürüyordu.
Çok açtı ama hiç parası yoktu.
Büyük bir lokantanın önünden geçti.
Lokantadan çok güzel bir çorba kokusu geliyordu.
Adam durdu ve bu güzel kokuyu içine çekti.
O sırada lokantanın aşçısı dışarı çıktı.
Aşçı kızgın bir sesle adamın yanına geldi.
Aşçı, “Çorbamın kokusunu aldın, parasını vereceksin!” dedi.
Fakir adam korktu ve, “Benim hiç param yok,” dedi.
Aşçı adamı kolundan tuttu ve mahkemeye götürdü.
O gün mahkemede hakim Nasreddin Hoca'ydı.
Hoca iki adamı da dikkatlice dinledi.
Sonra cebinden bir kese altın çıkardı.
Keseyi aşçının kulağına yaklaştırdı ve salladı.
Altınlar çok güzel bir ses çıkardı.
Hoca aşçıya baktı ve gülümsedi.
Hoca, “Tamam, dava bitti, gidebilirsiniz,” dedi.
Aşçı çok şaşırdı ve, “Ama paramı almadım!” dedi.
Nasreddin Hoca ona zekice bir cevap verdi.
Hoca, “Çorbanın kokusunu altının sesi ödedi,” dedi.