Sinan, dedesinin odasında eski bir çekmeceyi açtı.
İçinde ağır ve gümüş bir cep saati vardı.
Saati eline aldı ve dikkatlice inceledi.
Dedesi odaya girdi ve ona bakıp gülümsedi.
Dedesi, “Bu benim en değerli eşyam” dedi.
Sinan, “Bunu nereden aldın dedeciğim?” diye sordu.
Yaşlı adam yavaşça yatağın kenarına oturdu.
Torununa bu saatin eski hikayesini anlatmaya başladı.
Dedesi, “O zamanlar sadece on dört yaşındaydım” dedi.
Yaşlı adam bütün yaz bir fırında çalıştı.
Her sabah çok erken saatlerde uyandı.
Fırıncıya yardım etti ve taze ekmek taşıdı.
Dedesi, “Yaz bitti ve fırıncı bana para verdi” dedi.
Bu para onun ilk maaşıydı.
Dedesi, “Hemen çarşıdaki saatçi dükkanına gittim” diye devam etti.
O gün kendi parasıyla bu gümüş saati aldı.
Dedesi, “O günden beri onu hep yanımda taşıyorum” dedi.
Sinan saate artık farklı bir gözle bakıyordu.
Saati dikkatlice dedesinin ellerine geri verdi.
Sinan, “Ben de büyüyünce kendi paramı kazanacağım” dedi.