رسیدن

التونتاش خوارزمشاه گفت خداوند دور دست افتاده بود و دیر میرسید و شغل بسیار داشت، و محال بودی ولایتی بدان نامداری بدست آمده آسان فروگذاشته آمدی.

و خداوند جوان است و بر جای پدر بنشست و مرادها حاصل گشت و روزگاری سخت دراز از جوانی و ملک برخورداری باشد، و هر چند بندگان شایسته بسیارند که نو رسیده‌اند و نیز درخواهند رسیدن و اینجا پیری چند است فرسوده خدمت سلطان محمود، اگر رأی عالی بیند ایشانرا نگاه داشته آید و دشمن‌کام گردانیده نشود که پیرایه ملک پیران باشند.

و آنچه درین روزگار کرد بر همه روشن است، و هیچ چیز از آنچه گفت و نبشت برما پوشیده نمانده است، و بحق آن رسیده آید.

چون در راندن تاریخ بدان جای رسیدم که این دو سوار، خیلتاش و اعرابی، بتکیناباد دررسیدند با جواب نامهای حاجب بزرگ علی قریب در باب قلعت کوهتیز و امیر محمد مثال بر این جمله بود و ببکتکین حاجب داد و لشکر را گفت فردا شمایان را مثال داده آید که سوی هراه برچه جمله باید رفت، آن سخن را بجای ماندم چنانکه رسم تاریخ است، که فریضه بود یاد کردن اخبار و احوال امیر مسعود در روزگار ملک برادر محمد بغزنین، و پیش گرفتم و راندم از آنوقت باز که وی از سپاهان برفت تا آنگاه که بهراة رسید، چنانکه خوانندگان را معلوم گردد سخت بشرح، و اکنون پیش گرفتم رفتن لشکر را از تکیناباد فوج فوج، و حاجب بزرگ علی را بر اثر ایشان، سوی هرات و آنچه رفت در هر بابی، تا دانسته آید و مقرر گردد که من تقصیر نکرده‌ام.