قنات

در سرزمینی که بیشتر آن خشک و کم‌باران است، ایرانیان باستان راهی هوشمندانه برای رساندن آب به شهرها و مزرعه‌ها یافتند: قنات.

قنات کانالی زیرزمینی است که آب را از دامنه کوه، جایی که سفره‌های آب زیرزمینی قرار دارند، با شیبی بسیار ملایم به دشت می‌رساند.

سازندگان قنات ابتدا چاهی به نام« مادرچاه» حفر می‌کردند تا مطمئن شوند که به آب رسیده‌اند.

بدین ترتیب، آب در قنات بی‌آنکه به پمپ یا سوخت نیاز داشته باشد، تنها با نیروی جاذبه، گاهی ده‌ها کیلومتر راه را می‌پیماید.