شفاهی

سازمان یونسکو در سال دو هزار و سه میلادی، شش‌مقام را به عنوان شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت به ثبت رساند.

سنت نقالی و شاهنامه‌خوانی در گذرگاه‌های تاریخی و مکان‌های تجمع عمومی، نمونه‌ای درخشان از پیوند ناگسستنی میان هنر اجرا و ادبیات شفاهی در ایران است.

روش آموزش در این مکتب همواره به صورت کاملا شفاهی بوده است و شاگرد باید سال‌های متمادی در حضور استاد بنشیند و با تمام وجود گوش بسپارد.

بسیاری از مراکز آموزشی معتبر در سراسر کشور همچنان بر اهمیت فراوان یادگیری شفاهی و درک عمیق ملودی‌های سنتی تاکید می‌ورزند و آن را ترویج می‌دهند.