میرزا

در یکی از همین راسته‌های شلوغ و پرهیاهو، پیرمردی به نام میرزا پشت یک میز کوچک چوبی می‌نشست.

میرزا تنها یک نویسنده ساده نبود، بلکه رازدار تمام عاشقان، مادران نگران و مسافران خسته این شهر بزرگ بود.

نامه‌های میرزا پر از احساسات خالصی بود که فاصله‌های طولانی را کوتاه می‌کرد و قلب‌های دور از هم را به یکدیگر پیوند می‌داد.

حالا دیگر کسی برای فرستادن پیام‌هایش به کاغذ و پاکت و تمبر نیازی نداشت و میز کوچک میرزا بیشتر اوقات روز خلوت بود.