آفتاب اواخر بعدازظهر با درخشش طلایی خود بر درختان زردآلوی دره اسفره می‌تابید و سایه‌های بلندی روی زمین می‌انداخت.
سه خواهر و برادر پس از درگذشت پدرشان در این باغ قدیمی گرد هم آمده بودند تا تصمیم دشواری بگیرند.
پیشنهاد مالی بسیار خوبی برای خرید این ملک به آن‌ها ارائه شده بود و منطق حکم می‌کرد که آن را بپذیرند.
نگهداری از باغی به این وسعت از راه دور کار آسانی نبود و آن‌ها در شهرهای مختلفی زندگی می‌کردند.
با این حال، قدم زدن در میان درختانی که با دست‌های مهربان پدر پرورش یافته بودند، احساسات پیچیده‌ای را بیدار می‌کرد.
شیرین دستش را روی تنه زبر یکی از درختان کهنسال کشید و به میوه‌های رسیده‌ای که می‌درخشیدند، خیره شد.
او با صدایی آرام گفت که تابستان‌های دوران کودکی‌شان تماما با دویدن در میان این ردیف‌های منظم درختان سپری شده است.
فرهاد نیز اضافه کرد که بوی شیرین زردآلوهای رسیده همیشه او را به یاد روزهای بی‌دغدغه گذشته می‌اندازد.
سامان که برادر بزرگ‌تر بود، با چهره‌ای متفکرانه به سکوت عمیق و آرامش‌بخش دره گوش می‌داد.
او به خوبی می‌دانست که فروش این زمین تنها واگذاری یک تکه خاک نیست، بلکه از دست دادن هویتشان است.
نسیم خنکی که از سمت کوهستان می‌وزید، شاخه‌های پربار درختان را تکان داد و چند برگ خشک را به رقص درآورد.
خاطرات روزهایی که پدر با دقت به آبیاری و هرس شاخه‌ها می‌پرداخت، مانند یک فیلم از جلوی چشمانشان عبور می‌کرد.
پدر همیشه معتقد بود که این درختان موجودات زنده‌ای هستند که به توجه نیاز دارند و سخاوتمندانه میوه می‌دهند.
شیرین یکی از زردآلوهای درشت را از شاخه چید، آن را به دو نیم کرد و نیمی را به سامان داد.
طعم شیرین و بافت لطیف میوه همان مزه آشنایی را داشت که سال‌ها نمادی از خانه و خانواده بود.
در آن لحظه حساس، نگاه‌های این سه نفر به یکدیگر گره خورد و پیام مشترکی را به هم منتقل کردند.
آن‌ها متوجه شدند که هیچ مبلغی نمی‌تواند جایگزین پیوند عمیق عاطفی آن‌ها با این باغ و خاطرات ارزشمندشان بشود.
سامان با لبخندی سکوت را شکست و پیشنهاد داد که راهی برای مدیریت مشترک و حفظ این میراث پیدا کنند.
فرهاد و شیرین با خوشحالی از این پیشنهاد استقبال کردند و بار سنگین تردید از شانه‌هایشان برداشته شد.
خورشید کم‌کم در پشت کوه‌ها پنهان می‌شد، اما نور امیدی در دل‌هایشان برای آینده باغ زردآلو روشن شده بود.