امسال برای نخستین بار به دعوت عمویم به مزرعه زعفران او در نزدیکی قائن رفتم تا برداشت این ادویه گران‌بها را از نزدیک ببینم.
هنوز آفتاب طلوع نکرده بود که همه در مزرعه جمع شدیم، زیرا گل‌های زعفران را باید پیش از گرم شدن هوا چید.
گل‌ها بنفش و کوچک‌اند و هر کدام تنها سه کلاله قرمز دارد؛ همین رشته‌های باریک‌اند که پس از خشک شدن، زعفران نامیده می‌شوند.
عمویم با لبخند گفت که برای به دست آوردن یک کیلو زعفران، باید نزدیک به صد و پنجاه هزار گل را با دست چید.
تا ظهر کمرم درد گرفته بود و انگشتانم بوی زعفران گرفته بود، اما عمویم خندید و گفت:« کار نیکو کردن از پر کردن است.»
عصر، اهالی روستا دور سفره‌ای بزرگ نشستند و کلاله‌ها را با حوصله از گلبرگ‌ها جدا کردند؛ این کار که« پاک کردن» نام دارد، ساعت‌ها طول می‌کشد.
سپس کلاله‌ها را روی پارچه‌ای تمیز پهن کردند و در سایه گذاشتند تا آرام‌آرام خشک شوند، چرا که نور مستقیم خورشید عطر و رنگ آن‌ها را از بین می‌برد.
شب، زن‌عمویم چند رشته زعفران را همراه با یک حبه قند در هاون سایید و پودر آن را در کمی آب جوش دم کرد.
به گفته او، زعفرانی که این‌گونه دم شود، رنگ و عطرش را بهتر پس می‌دهد و چند قطره از آن کافی است تا یک دیس پلو به رنگ طلا درآید.
آن شب، وقتی بشقاب برنج زرد و خوش‌عطر را جلویم گذاشتند، فهمیدم چرا به زعفران« طلای سرخ» می‌گویند: نه تنها به خاطر قیمتش، بلکه به خاطر زحمتی که پشت هر رشته آن پنهان است.