این روزها کمتر کسی را می‌بینیم که در مترو یا اتوبوس کتاب کاغذی در دست داشته باشد؛ بیشتر مسافران سرشان در گوشی است.
بسیاری از مردم از این وضعیت گلایه دارند و می‌گویند نسل جوان دیگر اهل مطالعه نیست، اما به نظر من، این داوری اگرچه بی‌پایه نیست، چندان منصفانه هم نیست.
نخست اینکه جوانان امروز شاید کمتر رمان قطور بخوانند، اما بیش از هر نسل دیگری پیام و مقاله و خبر می‌خوانند و در راه کار یا دانشگاه به کتاب‌های صوتی گوش می‌دهند.
دوم اینکه کتاب‌خوانی هیچ‌گاه عادتی همگانی نبوده است؛ پدربزرگ من، که خواندن و نوشتن را در چهل سالگی آموخت، همیشه می‌گفت در جوانی‌اش کتاب در خانه‌ها کالایی کمیاب بود.
با این همه، نمی‌توان انکار کرد که خواندن پیوسته یک کتاب، تجربه‌ای است که هیچ پیام کوتاهی جای آن را نمی‌گیرد.
وقتی ساعت‌ها با شخصیت‌های یک رمان زندگی می‌کنیم، تمرکزمان عمیق‌تر می‌شود و یاد می‌گیریم دنیا را از چشم دیگران ببینیم.
خود من هر شب پیش از خواب، دست‌کم بیست صفحه می‌خوانم و گوشی را به اتاق دیگری می‌برم تا وسوسه نشوم.
پس شاید به جای سرزنش کردن جوانان، بهتر باشد راه‌هایی بیابیم که کتاب دوباره به زندگی روزمره‌شان راه پیدا کند.
کتاب‌فروشی‌هایی که کافه هم دارند، باشگاه‌های کتاب‌خوانی در محله‌ها و حتی چالش‌های مطالعه در شبکه‌های اجتماعی، همه نمونه‌هایی هستند که نشان می‌دهند این راه‌ها وجود دارند.
مثلی قدیمی می‌گوید:« ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است»؛ برای کتاب‌خوان شدن هم هیچ‌وقت دیر نیست، همان‌طور که پدربزرگم در چهل سالگی ثابت کرد.