محمد بهمن‌بیگی در خانواده‌ای از ایل قشقایی در کوهستان‌های زیبای جنوب ایران به دنیا آمد.
او از همان دوران کودکی با زندگی پر از چالش کوچ‌نشینان و حرکت مداوم آن‌ها در طبیعت آشنا شد.
با وجود تمام سختی‌ها، او برای درس خواندن به شهر رفت و تحصیلات دانشگاهی خود را در تهران با موفقیت به پایان رساند.
اما قلب او همیشه با کودکان ایل بود که به دلیل حرکت پیوسته خانواده‌هایشان نمی‌توانستند به مدرسه بروند و سواد بیاموزند.
در دهه پنجاه میلادی، او تصمیم گرفت که اگر کودکان نمی‌توانند به مدرسه بروند، مدرسه باید به سوی کودکان برود.
از آنجا که کوچ‌نشینان با توجه به تغییر فصل‌ها سفر می‌کردند، ساختن یک ساختمان ثابت برای آموزش آن‌ها کاملا غیرممکن بود.
بنابراین، او ایده درخشانی را اجرا کرد و مدرسه‌هایی در داخل چادرهای سفید ایجاد کرد که همراه با مردم سفر می‌کردند.
این چادرهای سفید هر جا که ایل برای مدتی توقف می‌کرد، بر پا می‌شدند و کلاس درس بلافاصله شکل می‌گرفت.
کودکان با شور و شوق فراوان در این چادرها جمع می‌شدند تا خواندن، نوشتن و دانش‌های پایه‌ای را به خوبی یاد بگیرند.
برنامه‌های آموزشی او تنها به خواندن و نوشتن محدود نمی‌شد، بلکه مهارت‌های زندگی و بهداشت را نیز به کودکان می‌آموخت.
این روش جامع باعث شد که کیفیت زندگی در میان خانواده‌های کوچ‌نشین بهبود یابد و آن‌ها با دنیای جدید ارتباط بهتری برقرار کنند.
بهمن‌بیگی به زودی متوجه شد که بهترین آموزگاران برای این کودکان، جوانان باهوش و تحصیل‌کرده از میان خود کوچ‌نشینان هستند.
او مرکزی برای آموزش آموزگاران تاسیس کرد تا جوانان ایل را برای تدریس در این شرایط خاص و سخت آماده کند.
این آموزگاران جوان فرهنگ ایل را به خوبی می‌شناختند و با عشق و انگیزه فراوان به کودکان سرزمین خود آموزش می‌دادند.
آن‌ها همراه با خانواده‌ها کوچ می‌کردند و اجازه نمی‌دادند که در هیچ شرایطی فرایند یادگیری و آموزش کودکان متوقف شود.
در طول سال‌ها، هزاران پسر و دختر در این چادرهای مسافرتی سواد آموختند و مسیر زندگی خود را به طور کامل تغییر دادند.
بسیاری از این دانش‌آموزان بعدها به دانشگاه رفتند و پزشک، مهندس، حقوق‌دان و آموزگار شدند تا به جامعه خود کمک کنند.
تلاش‌های خستگی‌ناپذیر بهمن‌بیگی باعث شد که سطح آگاهی و دانش در میان خانواده‌های کوچ‌نشین به شکل شگفت‌انگیزی افزایش پیدا کند.
او با استفاده از امکانات بسیار کم نشان داد که اراده قوی انسان می‌تواند بر بزرگ‌ترین مشکلات و محدودیت‌ها پیروز شود.
امروز از محمد بهمن‌بیگی به عنوان یک پیشگام بزرگ و فداکار در سیستم آموزشی ایران با احترام بسیار زیادی یاد می‌شود.
او ثابت کرد که حق آموزش متعلق به همه انسان‌ها است و هیچ مانع جغرافیایی نمی‌تواند جلوی گسترش دانش را بگیرد.
چادرهای سفید او سال‌ها نماد امید و پیشرفت بودند و نور یادگیری را به دورترین نقطه‌های طبیعی کشور هدیه دادند.