امروز، در حالی که در خیابان‌های دوشنبه قدم می‌زدم، احساس عجیب زندگی کردن در میان دو دنیای کاملا متفاوت تمام وجودم را فرا گرفته بود.
من همیشه در خانه و با خانواده‌ام به زبان تاجیکی صحبت کرده‌ام، در حالی که گفتگوهایم با دوستان و همکلاسی‌ها بیشتر به زبان روسی است.
این دوگانگی زبانی از کودکی بخش طبیعی زندگی روزمره من بوده است، اما به تازگی پنجره جدیدی در برابر چشمانم گشوده شده است.
چند هفته‌ای است که با شور و اشتیاق فراوان در حال یادگیری الفبای فارسی هستم که ما در اینجا آن را خط نیاکان می‌نامیم.
در ابتدا، نوشتن از راست به چپ و چسباندن حروف به یکدیگر کار بسیار پیچیده و طاقت‌فرسایی به نظر می‌رسید.
با این حال، هرچه بیشتر با انحناهای ظریف و زیبای حروف آشنا می‌شدم، احساس تعلق عمیقی در قلبم شکوفا می‌شد.
گویی هر حرف بار سنگینی از تاریخ و فرهنگ کهن ما را بر دوش می‌کشد و مرا به ریشه‌های پنهانم پیوند می‌دهد.
دیشب برای اولین بار موفق شدم شعری از رودکی را در خط اصیل و تاریخی خودش بدون هیچ کمکی بخوانم.
این تجربه به قدری جادویی و غیرقابل توصیف بود که اشک شوق در چشمانم حلقه زد و دستانم کمی می‌لرزید.
کلماتی که از کودکی با حروف سیریلیک شنیده و خوانده بودم، ناگهان در این خط زیبا روح جدید و باشکوهی پیدا کردند.
کشف این میراث غنی ادبی باعث شد بفهمم که چه بخش بزرگی از هویت ما در پشت شکل این کلمات نهفته است.
اکنون وقتی با مادربزرگم به زبان تاجیکی صحبت می‌کنم، می‌توانم املای فارسی کلمات را در چشم ذهن خود مجسم کنم.
این تصویرسازی ذهنی عمق جدیدی به گفتگوهای روزمره ما می‌بخشد و باعث می‌شود زبان گفتاری بسیار اصیل‌تر و معنادارتر جلوه کند.
از سوی دیگر، دوستان روس‌زبانم نسبت به دفترچه جدید من که پر از تمرین‌های خوشنویسی فارسی است، بسیار کنجکاو هستند.
من سعی می‌کنم برای آن‌ها توضیح دهم که چگونه این خط باستانی مانند پلی مرا به میلیون‌ها فارسی‌زبان در سراسر جهان متصل می‌کند.
زندگی در میان زبان‌ها دیگر تنها یک ضرورت عملی برای برقراری ارتباط نیست، بلکه یک سفر جذاب برای خودشناسی و کاوش فرهنگی است.
هر روز عصر، کنار پنجره‌ای که رو به کوه‌های برفی است می‌نشینم و با دقت شکل حروف را با خودکار مشکی‌ام رسم می‌کنم.
حرکت موزون خودکار بر روی کاغذ آرامش عمیقی به من می‌بخشد که در هیچ فعالیت دیگری نمی‌توانم آن را پیدا کنم.
به خودم قول داده‌ام که این خط را به طور کامل مسلط شوم تا روزی بتوانم شاهکارهای ادبیات کلاسیک را روان بخوانم.
این دفترچه به پناهگاه امن من تبدیل شده است که در آن آهنگ تاجیکی، ساختار روسی و زیبایی فارسی به شکلی بی‌نقص هماهنگ می‌شوند.
من مطمئن هستم که این سفر زبانی در نهایت آینده مرا شکل خواهد داد و دیدگاهم را نسبت به جهان پیرامونم گسترده‌تر خواهد کرد.