و بنده را آن خوش‌تر آید که امروز بر راه وی رفته آید و گذاشته نیاید که هیچکس را تمکین آن باشد که خداوند را گوید که «فلان کار بد کرد، بهتر از آن میبایست» تا هیچ خلل نیفتد. و دیگر که این دو لشکر بزرگ و رایهای مخالف یکرویه و یک سخن گشت، همه روی زمین را بدیشان قهر توان کرد و مملکتهای بزرگ را بگرفت، باید که برین جمله باز آیند و بمانند. امروز بنده این مقدار باز نمودم و معظم این است. و بنده تا در میان کار است و سخن وی را محل شنودن باشد از انچه در آن صلاح بیند هیچ باز نگیرد . گفت «سخت نیکو سخنی گفتی و پذیرفتم که هم چنین کرده آید. من دعا کردم و بازگشتم، و حقا ثم حقا که دو هفته برنیامد و از هراة رفتن افتاد که آن قاعده ها بگردانیده بودند.
و از خطاهای بزرگ که رفته بود پیش از آن که امیر مسعود از نشابور بهراة آمدی، از غزنین اخبار میرسید که لشکرها فراز میآید و جنگ را میسازند و بزیادت مردم حاجتمند گشت و خاطر عالی خویش را هر جایی میبرد، رسولی نامزد کرد تا نزدیک علی تکین رود، مردی سخت جلد که وی را بوالقاسم رحال گفتندی، و نامه نبشتند که «ما روی ببرادر داریم، اگر امیر درین جنک با ما مساعدت کند چنانکه خود بنفس خویش حاضر آید و یا پسری فرستند با فوجی لشکر قوی ساخته، چون کارها بمراد گردد ولایتی سخت با نام که برین جانب است آن بنام فرزندی از آن او کرده آید». و ناصحان وی باز نموده بودند که غور و غایت این حدیث بزرگ است وعلی تکین بدین یک ناحیت بازنه ایستد و ویرا آرزوهای دیگر خیزد، چنانکه ناداده آمد یک ناحیت که خواست و چون خوارزمشاه آلتونتاش مرد در سر علی تکین شد، و چغانیان غارت کرد، چنانکه پس از این در تاریخ سالها که رانم این حالها را شرح کنم.