داروخانه قدیمی پدر در یکی از خیابان‌های مرکزی همدان قرار داشت.
این داروخانه با قفسه‌های چوبی و شیشه‌های رنگی، حس نوستالژی خاصی به مشتریان می‌داد.
بعد از بازنشستگی پدر، مدیریت این مکان به سینا و خواهرش سارا سپرده شد.
اما این دو خواهر و برادر همیشه بر سر آینده داروخانه با هم بحث می‌کردند.
سینا معتقد بود که باید تغییرات اساسی در دکوراسیون و سیستم فروش ایجاد کنند.
او می‌گفت مشتریان امروزی به دنبال فضاهای مدرن، نورپردازی روشن و قفسه‌های شیشه‌ای هستند.
سینا تاکید می‌کرد که با این روش می‌توانند محصولات بهداشتی جدیدتری بیاورند و جوانان را جذب کنند.
از سوی دیگر، سارا به هیچ وجه با این ایده موافق نبود و مقاومت می‌کرد.
او باور داشت که اصالت داروخانه به همان قفسه‌های چوبی و فضای گرم آن است.
سارا می‌گفت مشتریان وفادار ما افراد مسنی هستند که سال‌هاست به اینجا می‌آیند.
او نگران بود که فضای مدرن باعث شود این افراد احساس غریبی کنند و دیگر نیایند.
یک روز عصر، وقتی باران پاییزی در همدان می‌بارید، بحث آن‌ها دوباره بالا گرفت.
سینا با کلافگی گفت ما نمی‌توانیم در گذشته بمانیم و باید با زمان پیش برویم.
سارا پاسخ داد اما نباید هویت و خاطرات ارزشمند این مکان را به راحتی از بین ببریم.
در همین حین، یکی از مشتریان قدیمی وارد شد و از بوی خوب گیاهان دارویی تعریف کرد.
او به سارا گفت که همیشه در این داروخانه احساس آرامش می‌کند و اینجا بی‌نظیر است.
شنیدن این حرف باعث شد سینا کمی به فکر فرو برود و آرام‌تر شود.
او متوجه شد که حق با سارا است و نباید همه چیز را کاملا تغییر دهند.
در نهایت، آن‌ها تصمیم گرفتند یک راه حل میانه پیدا کنند که هر دو راضی باشند.
قرار شد قفسه‌های چوبی و بخش گیاهان دارویی را در یک سمت داروخانه حفظ کنند.
اما در سمت دیگر، یک بخش مدرن برای محصولات پوستی و بهداشتی جدید بسازند.
با این کار، هم مشتریان قدیمی خوشحال می‌ماندند و هم جوانان بیشتری به آنجا می‌آمدند.