هر غروب در یکی از پارک‌های سرسبز و زیبای شیراز، صدای دلنشین کمانچه به گوش می‌رسید.
این صدای جادویی متعلق به پیرمردی مهربان به نام آقای صمیمی بود.
او همیشه روی یک نیمکت چوبی زیر درختی کهنسال می‌نشست و با چشمانی بسته می‌نواخت.
موسیقی او چنان احساس عمیقی داشت که رهگذران را برای چند لحظه میخکوب می‌کرد.
در میان تماشاچیان همیشگی او، پسر نوجوانی به نام سینا حضور داشت که عاشق موسیقی بود.
سینا هر روز پس از پایان کلاس‌های مدرسه‌اش به پارک می‌آمد تا به این ملودی‌های زیبا گوش بسپارد.
یک روز عصر، وقتی پیرمرد در حال استراحت بود، سینا به او نزدیک‌تر شد.
او در جعبه باز کمانچه، یک عکس قدیمی و سیاه و سفید را مشاهده کرد.
در آن عکس، آقای صمیمی جوان در کنار اعضای یک ارکستر بزرگ و مشهور ایستاده بود.
سینا با تعجب و هیجان پرسید که آیا او واقعا با آن گروه معروف همکاری کرده است.
پیرمرد لبخندی زد و با صدایی آرام شروع به تعریف کردن خاطرات گذشته‌اش کرد.
او گفت که سال‌ها پیش به عنوان نوازنده اصلی با آن ارکستر به کشورهای مختلفی سفر کرده است.
آقای صمیمی توضیح داد که پس از بازنشستگی، تصمیم گرفته به زادگاهش شیراز برگردد.
او دوست داشت آرامش دوران پیری خود را در طبیعت و در کنار مردم سپری کند.
سینا که از شنیدن این داستان شگفت‌انگیز به وجد آمده بود، درخواستی جسورانه مطرح کرد.
او با اشتیاق فراوان از پیرمرد خواست که نواختن کمانچه را به او آموزش دهد.
آقای صمیمی نگاهی عمیق به چشمان پر از شوق و استعداد سینا انداخت.
او با خوشحالی این پیشنهاد را پذیرفت و قول داد که تمام تجربیاتش را به او منتقل کند.
از آن روز به بعد، نیمکت چوبی پارک به یک کلاس درس فوق‌العاده تبدیل شد.
صدای دو کمانچه در فضای پارک می‌پیچید و نویدبخش تولد یک هنرمند جدید و جوان بود.