نادیرا و مادرش در حیاط آفتاب‌گیر خانه خود در ایستاروشن نشسته بودند.
آن‌ها روی یک پارچه بزرگ و سفید کار می‌کردند که به آن سوزنی می‌گویند.
این پارچه پر از گل‌های درشت و رنگارنگ بود که با نخ‌های ابریشمی دوخته می‌شدند.
ترکیب این رنگ‌های درخشان به طرح روی پارچه زیبایی و جلوه خاصی می‌بخشید.
نادیرا سوزن را به آرامی از پارچه بیرون کشید و به مادرش نگاه کرد.
نادیرا پرسید: «مادر، چرا ما همیشه این طرح‌های خاص را روی پارچه‌ها می‌دوزیم؟»
مادرش لبخند مهربانی زد و نخ قرمز را با دقت دور انگشتش پیچید.
مادر گفت: «دخترم، این گل‌ها فقط برای زیبایی نیستند، بلکه داستان خانواده ما هستند.»
او با دست به یک گل سرخ بزرگ اشاره کرد و توضیح بیشتری داد.
مادر ادامه داد: «این گل نماد شادی و امید است که مادربزرگم به من آموخت.»
نادیرا با کنجکاوی روی کوک‌های ریز و ظریف پارچه دست کشید و لبخند زد.
نادیرا گفت: «این کوک‌ها خیلی پیچیده به نظر می‌رسند و نیاز به تمرکز زیادی دارند.»
مادر پاسخ داد: «بله، به این نوع دوخت خاص، کوک زنجیره‌ای می‌گویند که بسیار محکم است.»
او سوزن را با مهارت وارد پارچه کرد و یک زنجیره کوچک و زیبا ساخت.
مادر گفت: «زنان خانواده ما نسل به نسل این مهارت ارزشمند را به یکدیگر منتقل کرده‌اند.»
نادیرا با افتخار به پارچه نگاه کرد و احساس کرد که به گذشته متصل شده است.
این پارچه بزرگ قرار بود برای روزهای شاد آماده شود و روی دیوار آویزان گردد.
نادیرا پرسید: «آیا من هم روزی می‌توانم این هنر را به دخترم آموزش دهم؟»
مادر با مهربانی دست او را گرفت و با اطمینان سرش را تکان داد.
مادر گفت: «البته عزیزم، این سوزنی میراث ماست و تو باید از آن محافظت کنی.»
آن‌ها تا غروب آفتاب به دوختن ادامه دادند و از همنشینی با یکدیگر لذت بردند.
هر کوکی که می‌زدند، پیوند محبت بین آن‌ها و تاریخچه خانواده‌شان را محکم‌تر می‌کرد.