برف با شدت زیادی در کوهستان‌های تاجیکستان می‌بارید و همه جا را سفیدپوش کرده بود.
باد سردی می‌وزید و گردنه معروف انزاب به دلیل بارش سنگین برف کاملا بسته شده بود.
مسافران و رانندگان کامیون چاره‌ای جز توقف در یک استراحتگاه کوچک بین راهی نداشتند.
این غذاخوری کوهستانی تنها پناهگاه گرم و امن در میان آن طوفان سرد و تاریک بود.
وقتی وارد استراحتگاه شدیم، بوی هیزم سوخته و چای تازه دم فضا را پر کرده بود.
صاحب غذاخوری با لبخندی مهربان به استقبال ما آمد و ما را به سمت بخاری راهنمایی کرد.
افراد زیادی آنجا بودند که هر کدام از شهری متفاوت به سمت دوشنبه سفر می‌کردند.
در ابتدا سکوت عجیبی بین مسافران حاکم بود و همه نگران وضعیت جاده و سفرشان بودند.
اما خیلی زود، سرمای بیرون جای خود را به گرمای دوستی و همدلی در داخل داد.
یکی از رانندگان با تجربه سفره بزرگی پهن کرد و مقداری نان محلی و پنیر آورد.
مسافران دیگر هم هر چه در کوله‌پشتی‌های خود داشتند روی میز گذاشتند تا با هم شریک شوند.
صاحب غذاخوری یک قابلمه بزرگ سوپ داغ آورد که در آن هوای سرد بسیار می‌چسبید.
بعد از خوردن شام، نوبت به نوشیدن چای و تعریف کردن داستان‌های جذاب و شنیدنی رسید.
هر کسی از خاطرات سفرهای گذشته و تجربه‌های جالب خود در جاده‌های کوهستانی صحبت می‌کرد.
پیرمردی تاجیک افسانه‌های قدیمی کوهستان را با صدایی آرام و دلنشین برای ما تعریف کرد.
خنده‌ها و گفتگوهای صمیمی باعث شد که گذر زمان و طولانی بودن شب را احساس نکنیم.
هیچ‌کس به خواب فکر نمی‌کرد و همه از این همنشینی غیرمنتظره نهایت لذت را می‌بردند.
سرانجام با طلوع خورشید، بارش برف متوقف شد و آسمان آبی و درخشان خودش را نشان داد.
ماموران راهداری جاده را باز کردند و ماشین‌ها یکی پس از دیگری آماده حرکت شدند.
ما از دوستان جدیدمان خداحافظی کردیم، اما خاطره آن شب گرم زمستانی همیشه در یادمان می‌ماند.